Proces s

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Procesy jądrowe
Procesy rozpadu jądrowego

Procesy syntezy jądrowej

Przykładowa reakcja wg procesu s

Proces s (ang. s-process, slow neutron captures process) – reakcja jądrowa nukleosyntezy zachodząca przy stosunkowo niskiej gęstości neutronów i średniej temperaturze, zachodząca w gwiazdach o masach porównywalnych do masy Słońca w końcowym etapie ich życia, gdy gwiazda przechodzi przez fazę AGB.

Proces polega na wychwycie niezbyt szybkich neutronów przez nuklidy i rozpadach beta minus, prowadząc do powstawania jąder o coraz większej liczbie atomowej. Proces ten pozwala na powstanie jąder cięższych od niklu.

Przykładowa reakcja:

^{110}_{48}\hbox{Cd}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{111}_{48}\hbox{Cd}
^{111}_{48}\hbox{Cd}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{112}_{48}\hbox{Cd}
^{112}_{48}\hbox{Cd}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{113}_{48}\hbox{Cd}
^{113}_{48}\hbox{Cd}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{114}_{48}\hbox{Cd}
^{114}_{48}\hbox{Cd}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{115}_{48}\hbox{Cd}
^{115}_{48}\hbox{Cd}\;\to\;^{115}_{49}\hbox{In}\;+\;e^-\;+\;\overline{\nu}_e
^{115}_{49}\hbox{In}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{116}_{49}\hbox{In}
^{116}_{49}\hbox{In}\;\to\;^{116}_{50}\hbox{Sn}\;+\;e^-\;+\;\overline{\nu}_e
^{117}_{50}\hbox{Sn}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{118}_{50}\hbox{Sn}
^{118}_{50}\hbox{Sn}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{119}_{50}\hbox{Sn}
^{119}_{50}\hbox{Sn}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{120}_{50}\hbox{Sn}
^{120}_{50}\hbox{Sn}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{121}_{50}\hbox{Sn}
^{121}_{50}\hbox{Sn}\;\to\;^{121}_{51}\hbox{Sb}\;+\;e^-\;+\;\overline{\nu}_e
^{121}_{51}\hbox{Sb}\;+\;^{1}_{0}n\;\to\;^{122}_{51}\hbox{Sb}
^{122}_{51}\hbox{Sb}\;\to\;^{122}_{52}\hbox{Te}\;+\;e^-\;+\;\overline{\nu}_e

Izotopy, dla których izotop zawierający o jeden neutron mniej nie jest trwały (kadm-116, cyna-122, cyna-124, antymon-123), nie mogą powstać w wyniku tego procesu.

W procesie s skala czasowa wychwytu neutronu jest dużo dłuższa od skali czasowej rozpadu beta, w związku z czym zachodzą wszystkie możliwe rozpady. Powstające nuklidy leżą zatem na płaszczyźnie A-Z wzdłuż linii beta stabilności.

Ciąg ten kończy się na jądrach z liczbą masową A=209 (bizmut). Następne nuklidy są już nietrwałe ze względu na rozpad alfa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Frank H. Shu, Galaktyki, gwiazdy, życie : fizyka wszechświata, Prószyński i S-ka, 2003, ISBN 83-7255-173-1, str. 135-137