Emisja protonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Procesy jądrowe
Procesy rozpadu jądrowego

Procesy syntezy jądrowej

Rozpad protonowyreakcja jądrowa rozpadu jądra atomowego, podczas której emitowany jest proton.

Ze względu na krótki czas życia jąder atomowych ulegających temu procesowi – poniżej sekundy – nie występują one w sposób naturalny w przyrodzie, są jednak wytwarzane w laboratoriach. Pierwsze jądro emitujące protony ze stanu podstawowego (Lu-151) zostało odkryte w roku 1981 w Instytucie Badań Ciężkich Jonów w Darmstadt w Niemczech. Wcześniej znane były przypadki emisji protonowej ze stanów izomerycznych (np. jądro Co-53). Znane do tej pory jądra będące emiterami protonów umiejscowione są w obszarze tzw. ziem rzadkich.

Rozpad protonowy należy wyraźnie odróżnić od emisji protonów opóźnionych, która najczęściej zachodzi po rozpadzie beta. W tym przypadku jądro powstałe w wyniku rozpadu znajduje się w stanie wzbudzonym i deekscytuje poprzez emisję protonu.

Przykłady izotopów, które ulegają rozpadowi protonowemu: Eu-131, Ho-141, Tm-145, Cs-112.

Przykładowe schematy rozpadu protonowego:


{}^{151}_{71}\hbox{Lu}\;\to\;{}^{150}_{70}\hbox{Yb}\;+{}^{1}_{1}\hbox{p}\;

{}^{131}_{63}\hbox{Eu}\;\to\;{}^{130}_{62}\hbox{Sm}\;+{}^{1}_{1}\hbox{p}\;

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]