Rusałka ceik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rusałka ceik
Polygonia c-album
(Karol Linneusz, 1758)
Rusałka ceik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd motyle
Rodzina rusałkowate
Rodzaj Polygonia
Gatunek rusałka ceik
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Rusałka ceik (Polygonia c-album L.) – gatunek motyla z rodziny rusałkowatych (Nymphalidae).

Cechy
Skrzydła o rozpiętości 45–50 mm, silnie postrzępione, z wierzchu rdzawe z czarnymi i brunatnymi plamkami. Na spodzie tylnego skrzydła niewielki biały znak przypominający literę C[1]. Z wyglądu rusałka ceik podobna jest do rusałki pokrzywnika, różni się jednak wyraźnie powcinanymi brzegami skrzydeł. U pokolenia wczesnoletniego spodnia strona tylnych skrzydeł jest bardzo kolorowa, z elementami brązowymi i fioletowymi, u pokolenia zimującego jest ciemnobrązowa z metalicznie zielonym brzegiem[2]/
Występowanie
Owady dorosłe można spotkać od wczesnej wiosny do końca czerwca (egzemplarze zimujące), a następnie od lipca do późnej jesieni. Typowe biotopy tego motyla to tereny ruderalne, ogrody, polany i drogi leśne[1]. Gatunek pospolity[2].
Postać dorosła
Gąsienica
Rozwój
Jaja są składane pojedynczo na liściach roślin pokarmowych. Przepoczwarczenie następuje w poczwarkach zaczepionych do liści lub łodyg rośliny żywicielskiej[1]. Motyl wychodzi bardzo wcześnie, już na przedwiośniu (czasami już w lutym) i zobaczyć go można na baziach wierzby. Zazwyczaj w ciągu roku rozwijają się dwa pokolenia, różniące się ubarwieniem spodniej strony tylnych skrzydeł[2].
Tryb życia
Postać dorosła żywi się nektarem, sokiem z przejrzałych owoców, a także płynami wysysanymi z gnijących odchodów i padliny. Gąsienice żerują od początku maja do końca sierpnia. Podstawowymi roślinami żywicielskimi gąsienic są: pokrzywa zwyczajna, chmiel zwyczajny, wiąz górski, wierzba iwa, a także porzeczki i leszczyny[1]. Samiec patroluje swój rewir z ziemi lub gałęzi drzew i atakuje inne motyle, nawet większe, przepędzając je ze swojego terenu[2].
Spód skrzydeł

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Władysław Strojny, 1981, Nasze zwierzęta, Państwowe Wydawnictwa Rolnicze i Leśne, ISBN 83-09-00045-6
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Heiko Bellmann: Atlas motyli. Rozpoznawanie i klasyfikowanie. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2009. ISBN 978-83-7243-691-7.