Rusałka ceik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rusałka ceik
Polygonia c-album
(Karol Linneusz, 1758)
Rusałka ceik
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd motyle
Rodzina rusałkowate
Rodzaj Polygonia
Gatunek rusałka ceik
Portal Portal Zoologia

Rusałka ceik (Polygonia c-album L.) – gatunek motyla z rodziny rusałkowatych (Nymphalidae).

Cechy
Skrzydła o rozpiętości 45–50 mm, silnie postrzępione, z wierzchu rdzawe z czarnymi i brunatnymi plamkami. Na spodzie tylnego skrzydła niewielki biały znak przypominający literę C[1]. Z wyglądu rusałka ceik podobna jest do rusałki pokrzywnika, różni się jednak wyraźnie powcinanymi brzegami skrzydeł. U pokolenia wczesnoletniego spodnia strona tylnych skrzydeł jest bardzo kolorowa, z elementami brązowymi i fioletowymi, u pokolenia zimującego jest ciemnobrązowa z metalicznie zielonym brzegiem[2]/
Występowanie
Owady dorosłe można spotkać od wczesnej wiosny do końca czerwca (egzemplarze zimujące), a następnie od lipca do późnej jesieni. Typowe biotopy tego motyla to tereny ruderalne, ogrody, polany i drogi leśne[1]. Gatunek pospolity[2].
Postać dorosła
Gąsienica
Rozwój
Jaja są składane pojedynczo na liściach roślin pokarmowych. Przepoczwarczenie następuje w poczwarkach zaczepionych do liści lub łodyg rośliny żywicielskiej[1]. Motyl wychodzi bardzo wcześnie, już na przedwiośniu (czasami już w lutym) i zobaczyć go można na baziach wierzby. Zazwyczaj w ciągu roku rozwijają się dwa pokolenia, różniące się ubarwieniem spodniej strony tylnych skrzydeł[2].
Tryb życia
Postać dorosła żywi się nektarem, sokiem z przejrzałych owoców, a także płynami wysysanymi z gnijących odchodów i padliny. Gąsienice żerują od początku maja do końca sierpnia. Podstawowymi roślinami żywicielskimi gąsienic są: pokrzywa zwyczajna, chmiel zwyczajny, wiąz górski, wierzba iwa, a także porzeczki i leszczyny[1]. Samiec patroluje swój rewir z ziemi lub gałęzi drzew i atakuje inne motyle, nawet większe, przepędzając je ze swojego terenu[2].
Spód skrzydeł

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Władysław Strojny, 1981, Nasze zwierzęta, Państwowe Wydawnictwa Rolnicze i Leśne, ISBN 83-09-00045-6
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Heiko Bellmann: Atlas motyli. Rozpoznawanie i klasyfikowanie. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2009. ISBN 978-83-7243-691-7.