SM UB-17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
UB-17
SM UB-14 bliźniaczy do UB-17, około 1916 roku
SM UB-14 bliźniaczy do UB-17, około 1916 roku
Typ UB I
Projekt werk 226
Historia
Stocznia AG Weser, Brema
Początek budowy 25 listopada 1914
Wodowanie 21 marca 1915
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 4 maja 1915
Wycofanie ze służby 15 marca 1918
Los okrętu zatopiony na minie
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 127 ton ↑
142 ton ↓
Długość 28,10 m
Szerokość 3,2 m
Zanurzenie 3 m
Zanurzenie testowe 50 m
Napęd
na powierzchni: silnik diesla o mocy 60 KM
pod wodą: silnik elektryczny o łącznej mocy 120 KM
Prędkość 6,5 węzłów ↑
5,5 węzła ↓
Zasięg 1650 Mm (przy prędkości 58 węzłów) ↑
45 Mm (przy prędkości 4 węzłów) ↓
Uzbrojenie
2 torpedy, karabin 8 mm
Wyrzutnie torpedowe 2 wyrzutnie torpedowe kal. 450 mm od dzioba
Załoga 15

SM[a] UB-17 – ostatni niemiecki okręt podwodny typu UB I zbudowany w AG Weser, Bremie w latach 1914-1915. Zwodowany 21 kwietnia 1915 roku, wszedł do służby w cesarskiej marynarce wojennej 4 maja 1915 roku. W czasie 91 patroli UB-17 zatopił 13 statków nieprzyjaciele o łącznej pojemności 2189 BRT oraz uszkodził jeden o pojemności 4054 BRT[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

SM UB-17 należał do typu UB-I. Był małym jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 28,1 metrów, wyporności w zanurzeniu 142 BRT, zasięgu 1650 Mm przy prędkości 5,8 węzła na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu[2].

Wymogiem przy projektowaniu tych okrętów była możliwość transportu koleją, dzięki temu część z nich została przetransportowana nad Adriatyk, gdzie operowały z baz austriackich, a część do baz na terenie Belgii. UB-17 został więc po wybudowaniu rozebrany na części, oraz w tym stanie przewieziony koleją do Andwerpii, gdzie wodowany 21 kwietnia 1915 roku, wszedł do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 4 maja 1915 roku, a 10 maja został włączony do Flotylli Flandria (U-Bootflottille Flandern) operującej z Brugii.


Służba[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym dowódcą został Ralph Wenninger[3]. Wenninger dowodził okrętem do 27 czerwca 1916 roku, z przerwą od 7 marca do 15 kwietnia. Pod jego dowództwem UB-17 uszkodził pierwszy statek nieprzyjaciela. 18 lipca 1915 roku UB-17 uszkodził brytyjski tankowiec „Batoum” o pojemności 4054 BRT[4]. Płynący z Killingholme do Harwich statek został uszkodzony o osiadł na plaży około 2,5 mili od Southwold. W wyniku ataku zginęło 6 członków załogi.

6 sierpnia Ub-17 zatrzymał i zatopił cztery brytyjskie łodzie rybackie[1]. Ostatnim statkiem zatopionym przez UB-17 pod dowództwem Wenningera był brytyjski parowiec „Franz Fischer” o pojemności 957 BRT[5]. Statek płynął z ładunkiem węgla z Hartlepool do Cowes śmierć poniosło 13 członków załogi. 28 czerwca 1916 roku kapitanem okrętu na 10 dni został mianowany Kapitänleutnant Günther Suadicani[6], którego zastąpił Hans Degetau[7] 1 września 1916 roku dowodzony przez Degetaua UB-17 zatopił holenderski parowiec „Zeearend” o pojemności 462 BRT[8].

10 stycznia 1918 roku ostatnim dowódcą okrętu został mianowany Oberleutnant zur See Albert Branscheid[9].

Zatonięcie[edytuj | edytuj kod]

11 marca 1918 roku UB-17 pod dowództwem Branscheida wypłynął z Zeebrugge na 91 patrol bojowy i zaginął bez wieści. Według części źródeł UB-17 został zatopiony przez brytyjski niszczyciel HMS Onslow[10], inne źródła przypisują jego zatonięcie innym okrętom brytyjskim. Cała załogo zginęła[2].

Uwagi

  1. SM – Seiner Majestät.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Ships hit by UB 17 (ang.). W: WWI U-boat Successes [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23].
  2. 2,0 2,1 UB 17 (ang.). W: WWI U-boats [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23].
  3. Ralph Wenninger (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23]. (22 kwietnia 1890 – 13 marca 1945), pierwszy dowódca okrętu SM UB-17, który za jego kadencji zatopił 11 statków nieprzyjaciela. Następnie dowódca SM UC-17 oraz SM UB-55. 30 marca 1918 roku odznaczony Pour le Mérite. Od 1 marca 1935 roku w Luftwaffe, 1 listopada 1940 roku mianowany na General der Flieger.
  4. Batoum (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23].
  5. Franz Fischer (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23].
  6. Günther Suadicani (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23]. (17 października 1887 – 11 czerwca 1953).
  7. Hans Degetau (ang.). W: WWI U-boat commanders [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23]. (30 kwietnia 1890 – 13 marca 1917) następnie od 4 grudnia 1916 roku dowódca SM UC-67, na pokładzie którego zaginął wraz z całą załogą.
  8. Zeearend (ang.). W: Ships hit during WWI [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23].
  9. Albert Branscheid (20 stycznia 1892 – 12 marca 1918) – Uboat.net WWI U-boat commanders.
  10. Według Conway’s All the World Fighting Ships 1906-1921, str 180.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats From 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 43. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner (red.): Conway’s All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985, s. 180. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 99. ISBN 1-85367-623-3.
  • UB 17 (ang.). W: WWI U-boats [on-line]. u-boat.net. [dostęp 2013-11-23].