SM UB-12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
UB-12
SM UB-10 okręt bliźniaczy UB-12
SM UB-10 okręt bliźniaczy UB-12
Klasa okręt podwodny
Typ UB I
Historia
Stocznia AG Weser, Brema
Początek budowy 1914
Położenie stępki 7 listopada 1914
Wodowanie 2 marca 1915
 Kaiserliche Marine
Wejście do służby 29 marca 1915
Wycofanie ze służby 19 sierpnia 1918
Los okrętu zaginiony na Morzu Północnym
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

127 ton
142 ton
Długość 28,10 metra
Szerokość 3,2 metra
Zanurzenie 3 metry
Zanurzenie testowe 50 metrów
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Napęd
1 silnik Diesla (60 KM), silnik elektryczny (120 KM)
1 wał napędowy, 1 śruba
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

6,5 węzłów
5,5 węzła
Zasięg 1650 Mm @ 58 węzłów (pow.)
45 Mm @ 4 węzły (zan.)
Uzbrojenie
2 torpedy, karabin 8 mm
Wyrzutnie torpedowe 2 x 450 mm (dziób)
Załoga 14 osób

SM UB-12niemiecki jednokadłubowy okręt podwodny typu UB I zbudowany w stoczni AG Weser w Bremie w latach 1914-1915. Zwodowany 2 marca 1915, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 29 marca 1915 roku. W czasie swojej służby SM UB-12[a] odbył 98 patroli, podczas których zatopił 21 statków o łącznej pojemności 10239 BRT, jeden zajął jako pryz, zatopił też jeden okrętniszczyciel HMS "Laforey" oraz jedną jednostkę pomocniczą.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Okręt SM UB-14 należał do typu UB-I. Był małym jednokadłubowym okrętem przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji długości 28,1 metrów, wyporności w zanurzeniu 142 BRT, zasięgu 1650 Mm przy prędkości 5,8 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzły w zanurzeniu. Okręty tego typu charakteryzowały się słabą manewrowością oraz niewielką prędkością 6,5 węzłów na powierzchni oraz 5,5 w zanurzeniu. Jego maksymalne zanurzenie wynosiło około 50 metrów.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym dowódcą został Hans Nieland[1], który 21 listopada 1915 został zastąpiony przez Wilhelma Kiela[2]. Pod dowództwem Kiela załoga UB-12 odniosła swoje największe zwycięstwo. 10 kwietnia 1916 zatopiono parowiec "Silksworth Hall" o pojemności 4777 BRT płynący z Hull do Filadelfii[3].

26 stycznia Kiel został zastąpiony przez kapitana Georga Gertha[4]. Greth jako kapitan okrętu zatopił 2 statki oraz zajął jeden jako pryz. Po przejściu Gertha na stanowisko dowódcy UC-61, UB-12 został przejęty przez Friedricha Moeckea[5], który dowodził nim do 19 stycznia 1917. Kolejnym dowódcą jednostki został Oberleutnant zur See Ernst Steindorff[6]. Pod dowództwem Steindorffa UB-12 zatopił 6 statków oraz jeden okręt wojenny. Największym z nich był parowiec "Alhama" (1744 BRT)[7]. Statek płynął z ładunkiem stempli z Bayonne do Dunkierki. 26 kwietnia 1917 wszedł na minę postawioną przez UB-12.

23 marca 1917 brytyjski niszczyciel HMS "Laforey", wracając z eskortowania konwoju z Folkstone do Boulogne-sur-Mer, wpadł na postawioną przez UB-12 minę. W wyniku eksplozji okręt przełamał się i zatonął. Pomimo natychmiastowej pomocy, udzielonej przez towarzyszący mu niszczyciel HMS "Laertes", z 77 osobowej załogi zostało uratowanych tylko 18 osób[8].

W 1918 okręt wraz z siostrzanymi jednostkami UB-10, UB-16 i UB-17 zostały przebudowane na stawiacze min. W wyniku modernizacji ich długość zwiększyła się z pierwotnych 28,1 m do 32 metrów, wyporność wzrosła do 161 ton, a wyrzutnie torpedowe zostały zastąpione czterema wyrzutniami min o pojemności 8 min.[9].

10 maja 1918 ostatnim dowódcą okrętu został Ernst Schöller[10]. Pod jego dowództwem okręt operował do sierpnia 1918 roku. 19 sierpnia okręt zaginął. Nie znane są przyczyny zatonięcia oraz miejsce spoczywania okrętu. Nikt z 19 osobowej załogi nie ocalał.

27 października 1918, ponad dwa miesiące po zaginięciu okrętu, u ujścia Tamizy na minę postawioną przez UB-12 pod dowództwem Schöllera wszedł należący do Royal Navy niewielki dryfer HMD "Calceolaria" o pojemności 92 BRT[11].

Uwagi

  1. SM - Seiner Majestät.

Przypisy

  1. Wilhelm Werner (13 czerwca 1885 - ?), pierwszy dowódca okrętu SM UB-12, który za jego dowództwa zatopił 9 statków nieprzyjaciela. Następnie dowódca SM UB-25 oraz SM U-67. - Uboat.net WWI U-boat commanders.
  2. Wilhelm Kiel (6 września 1889 – 19 lutego 1917). Później dowódca SM UC-18, na którym poległ wraz z całą załogą.
  3. Ships hit during WWI, Silksworth Hall Uboat.net, [dostęp=2013-09-28]
  4. Georg Gerth (3 marca 1888 – ?). Po dowodzeniu UB-12 został dowódcą SM UC-61. Uboat.net WWI U-boat commanders.
  5. Friedrich Moecke – (30 czerwca 1888 – 8 lutego 1917) wcześniej dowódca UB-17. Po zakończeniu służby na UB-12 został mianowany dowódcą UC-46, na pokładzie którego zginął z całą załogą. Uboat.net WWI U-boat commanders.
  6. Ernst Steindorff (17 maja 1891 – 26 maja 1918) - następnie dowódca UC-71 oraz UB-74 na pokładzie którego wraz z całą załogą poniósł śmierć u wybrzeży Kornwalii. Uboat.net WWI U-boat commanders.
  7. SS Alhama (+1917) – WreckSite, [dostęp=2013-09-28]
  8. HMS Laforey (+1917) – WreckSite, [dostęp=2013-09-28]
  9. Gardiner 1985 ↓, s. 180.
  10. Ernst Schöller Uboat.net WWI U-boat commanders
  11. HMD Calceolaria (+1918) – WreckSite, [dostęp=2013-09-28]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eberhard Moller, Werner Brack: The Encyclopedia of U-Boats From 1904 to the Present. Londyn: Greenhill Books Lionel Leventhal Ltd., 2004, s. 43. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner (red.): Conway's All the World Fighting Ships 1906-1921. Londyn: Conway Maritime Press Ltd., 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, marzec 2007, s. 99. ISBN 1-85367-623-3.
  • uboat.net - WWI U-boats UB 12, (ang.) [dostęp 28-09-2013]