STS-41-D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-41-D
Emblemat STS-41-D
Dane misji
Indeks COSPAR 1984-093A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-41-D
Pojazd
Wahadłowiec Discovery
Załoga
Zdjęcie STS-41-D
Od lewej: L-R: Walker, Resnik, L-R: Mullane, Hawley, Hartsfield, CoatsMike
Dowódca Henry Hartsfield, Jr
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 30 sierpnia 1984 12:41:50 UTC
Orbita okołoziemska
Apogeum 340 km
Lądowanie
Lądowanie 5 września 1984, Edwards AFB
Czas trwania misji 6 dni, 56 min, 04 sek
Przebyta odległość 4 007 000 km
Liczba okrążeń Ziemi 97
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-41-D (ang. Space Transportation System) – pierwsza misja wahadłowca kosmicznego Discovery, 12. misja programu lotów wahadłowców.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Misja[edytuj | edytuj kod]

Po trzech próbach startu, przerwanych wskutek usterek, pomyślny start Discovery nastąpił 30 sierpnia 1984. Była to pierwsza misja trzeciego po Columbii i Challenger wahadłowca. Na orbitę zabrano 24 tony ładunku. Oprócz przetestowania nowej konstrukcji wahadłowiec wyniósł na orbitę także trzy satelity:

Podczas misji przeprowadzono także eksperyment z prototypem dużego żagla słonecznego (OAST 1)[1], który po rozłożeniu był szeroki na 4 metry i długi na 31 metrów. Na pokładzie przeprowadzono także eksperymenty z wykorzystaniem żywych komórek i kryształów. Astronauta Walker zajmował się produkcją lekarstw w stanie nieważkości. Cała misja była filmowana za pomocą kamery IMAX, a z nakręconego materiału powstał film fabularny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 137 (1), s. 9, 1985. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]