STS-51-C

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-51-C
Emblemat STS-51-C
Dane misji
Indeks COSPAR 1985-010A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-51-C
Pojazd
Wahadłowiec Discovery
Załoga
Zdjęcie STS-51-C
Rząd z tyłu L-P: Payton, Buchli, Onizuka. Z przodu L-P: Shriver, Mattingly
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 24 stycznia 1985
Orbita okołoziemska
Apogeum 407 km
Lądowanie
Lądowanie 27 stycznia 1985, Kennedy Space Center, Pas startowy 15
Czas trwania misji 3 dni, 1 godz, 33 min, 23 sek
Przebyta odległość 2 012 000 km
Liczba okrążeń Ziemi 49
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-51-C (ang. Space Transportation System) – trzecia misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Discovery i piętnasta programu lotów wahadłowców. Planowano, że w locie tym weźmie udział Challenger i że odbędzie się on w grudniu 1984. Ze względu na uszkodzenie Challengera i konieczność wymiany ok. 5000 płytek osłony termicznej, w misji 51-C wykorzystano prom Discovery.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

*Cyfra w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów

Cel lotu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza utajniona wojskowa misja wahadłowca. Stąd ograniczono informacje o przebiegu misji. Ujawniono jedynie, że na orbitę geostacjonarną został wprowadzony satelita telekomunikacyjny, mający m.in. za zadanie rejestrowanie wszelkich sygnałów i rozmów radiowych przekazywanych z terytorium ZSRR i Indii do sztucznych satelitów Ziemi oraz pomiędzy stacjami naziemnymi. Był to satelita podsłuchu elektronicznego Magnum (oznaczony też Big Ear [wielkie ucho] lub Sigint) wraz z dwuczłonowym pomocniczym zestawem rakietowym IUS.[1] Był to nowego typu satelita geostacjonarny o masie ocenianej na 5 do 6 ton. Wyposażono go w dużą paraboliczną antenę kierunkową do przechwytywania w celach szpiegowskich słabych sygnałów radiowych.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Nie podano dokładnych parametrów początkowych orbity. Wiadomo jedynie, że po starcie przeprowadzono 2 manewry za pomocą silników OMS. Dzięki temu prom poruszał się po kołowej orbicie na wysokości ok. 300 km, nachylonej do równika pod kątem 28,5°. Dopiero w kwietniu 1985 spełniając umowy międzynarodowe, podano parametry przejściowej orbity eliptycznej, na jaką wprowadzono satelitę Magnum za pomocą zestawu IUS, po opuszczeniu komory towarowej w 16 godzinie od chwili startu. Orbita ta, przebiegała na wysokości 341÷34 670 km, nachyleniu - 28,4° i czasie obiegu 612,3 min.

Ponieważ zestaw IUS dwa lata wcześniej zawiódł przy wysyłaniu na orbitę geostacjonarną satelity TDRS-1, NASA niezależnie od rygorów tajemnicy wojskowej podała, że tym razem zestaw rakietowy działał prawidłowo. Pierwszy człon uruchomiony w odległości ponad 15 km od Discovery, w 55 min. po opuszczeniu ładowni pracował 146 s., zaś drugi stopień działał 103 s. także zgodnie z planem.

Prom poza ładunkiem wojskowym miał na pokładzie także niewielki, o masie 75 kg, zestaw aparatury przeznaczonej do badania wpływu warunków związanych z lotem orbitalnym, na czerwone krwinki. Zestaw obejmował 6 pojemników z krwią pacjentów, którzy cierpieli na różne schorzenia, pompy, przezroczyste pojemniki oraz 2 kamery filmowe 35 mm z czarno-biały i barwny filmem do rejestrowania zachowania się krwinek.

Planowaną godzinę powrotu z kosmosu podano z zaledwie 16-godzinnym wyprzedzeniem.[2]

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Astronautyka. , 1985. Warszawa: Ossolineum. 
  2. „Astronautyka”, s. 18, 1986. Wrocław: Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]