STS-51-C
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| STS-51-C | |
 |
|
| Dane misji | |
| Zaangażowani |  NASA |
| Oznaczenie kodowe | STS-51-C |
| Pojazd | |
| Wahadłowiec | Discovery |
| Załoga | |
 Rząd z tyłu L-P: Payton, Buchli, Onizuka. Z przodu L-P: Shriver, Mattingly |
|
| Start | |
| Miejsce startu | Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A |
| Początek misji | 24 stycznia 1985 |
| Orbita okołoziemska | |
| Apogeum | 407 km km |
| Lądowanie | |
| Lądowanie | 27 stycznia 1985, Kennedy Space Center, Pas startowy 15 |
| Czas trwania misji | 3 dni, 1 godz, 33 min, 23 sek |
| Przebyta odległość | 2 012 000 km |
| Program lotów wahadłowców | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
STS-51-C (ang. Space Transportation System) – trzecia misja amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Discovery i piętnasta programu lotów wahadłowców.
Spis treści |
Załoga [edytuj]
- Thomas „Ken” Mattingly (3), dowódca (CDR) - astronauta nr 57
- Loren Shriver (1), pilot (PLT)
- Ellison Onizuka (1), specjalista misji 1 (MS1)
- James Buchli (1), specjalista misji 2 (MS2)
- Gary Payton (1), specjalista ładunku 1 (PS)
(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
Cel lotu [edytuj]
Pierwsza utajniona wojskowa misja wahadłowca. Ujawniono jedynie, że na orbitę geostacjonarną został wprowadzony satelita telekomunikacyjny, mający m.in. za zadanie rejestrowanie wszelkich sygnałów i rozmów radiowych przekazywanych z terytorium ZSRR i Indii do sztucznych satelitów Ziemi oraz pomiędzy stacjami naziemnymi. Był to satelita podsłuchu elektronicznego typu Big Ear (wielkie ucho).[1]
Parametry misji [edytuj]
- Masa:
- startowa orbitera: - kg
- lądującego orbitera: - kg
- Ładunku: satelita Magnum ELINT ~ 3 000 kg
- Perygeum: 332 km
- Apogeum: 341 km
- Inklinacja: 28,4°
- Prędkość: - km/h
- Okres orbitalny: 91,3 min
Przypisy
- ↑ Astronautyka. , 1985. Warszawa: Ossolineum.
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||
