Sakramentarium
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sakramentarium − specjalne pomieszczenie na Najświętszy Sakrament, pełniące podobną rolę co tabernakulum. Upowszechniło się w średniowieczu, a zwłaszcza w okresie gotyku.
Sakramentaria były częstokroć lokowane po lewej stronie (od strony nawy), tuż obok ołtarza głównego, który wówczas najczęściej przybierał formę retabulum i stanowiły integralną część prezbiterium kościoła. Sakramentaria były wznoszone w różnych formach. Początkowo powstawały w formie zamykanych nisz, oprawianych częstokroć dekoracją architektoniczną i rzeźbiarską. Od XIV stulecia przybierały kształt strzelistych wież, traktowane były jako świątynia w świątyni, dlatego też nadawano im bardzo wyszukaną formę.
Przykłady:
- Kościół Św. Wawrzyńca w Norymberdze, dzieło Adama Krafta,
- Katedra w Ulm,
- Kościół Mariacki w Lubece,
- Kościół klasztorny w Bad Doberan
- Kościół parafialny w Kolinie,
- Kościół Św. Jakuba w Lewoczy,
- Katedra Św. Elżbiety w Koszycach,
- Kościół Świętych Piotra i Pawła w Strzegomiu,
- Kościół parafialny w Ziębicach,
- Bazylika Mariacka Wniebowzięcia NMP w Gdańsku,
- Katedra Św. Marii Magdaleny we Wrocławiu
- Kościół Św. Elżbiety we Wrocławiu, dzieło Jodokusa Tauchena, datowane na rok 1455.
Bibliografia [edytuj]
- Janusz Nowiński, Ars Eucharistica. Idee, miejsca i formy towarzyszące przechowywaniu eucharystii w sztuce wczesnochrześcijańskiej i średniowiecznej, Warszawa 2000
