Samookaleczenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zamierzone samouszkodzenie przy użyciu narzędzia ostrego
ICD-10 X78
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło samookaleczenie w Wikisłowniku

Samookaleczenie (ang. self-mutilation, self-harm) – umyślne uszkodzenie własnego ciała w wyniku autoagresji lub depresji. Samookaleczenie może też być zjawiskiem społecznym (np. w środowiskach, w których pogarda dla bólu nobilituje). Pojawia się też u dzieci, czasem w celu zwrócenia uwagi dorosłych.

Przykładem samookaleczenia wynikającego ze względów społecznych mogą być np. praktyki inicjacyjne ludów pierwotnych, a także popularne sznyty, praktykowane w niektórych środowiskach młodzieżowych i więzieniach.

Funkcje samouszkodzeń w życiu jednostki[edytuj | edytuj kod]

Rany cięte na przedramieniu – efekt samookaleczenia
Przykład samookaleczania rytualnego - Taniec Słońca u Mandanów (il. z 1903 roku).

Według Glorii Babiker i Lois Arnold:

  • Funkcje związane z radzeniem sobie i przetrwaniem:
  1. Regulacja napięcia i lęku
  2. Radzenie sobie z gniewem
  3. Unikanie
  • Funkcje związane z ja:
  1. Wzmożenie poczucia autonomii i kontroli
  2. Odzyskanie poczucia rzeczywistości
  3. Okazja do zaopiekowania się sobą
  • Funkcje związane z radzeniem sobie z własnym doświadczeniem
  1. Demonstrowanie lub wyrażanie własnych doświadczeń traumatycznych
  2. Ponowne przeżywanie urazu
  • Funkcje związane z karaniem własnej osoby i byciem ofiarą:
  1. Karanie się
  2. Oczyszczenie
  3. Karanie prześladowcy
  4. Radzenie sobie z dezorientacją w sferze doznań seksualnych
  • Funkcje dotyczące relacji z innymi ludźmi
  1. Komunikacja
  2. Karanie innych
  3. Wywieranie wpływu na zachowanie innych