Scherzo
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Scherzo - (wł. żart) gatunek muzyczny występujący samodzielnie lub jako część utworu cyklicznego np. sonaty, symfonii. Scherzo w formie podobne jest do menueta, jednakże grane jest w szybszym tempie, często z zastosowaniem rytmu synkopowego i rozwiniętej artykulacji. Przeważnie w metrum 3/4. Scherzo ma budowę trzyczęściową: A B A.
Znane scherza:
- Felix Mendelssohn-Bartholdy – Scherzo G
- Fryderyk Chopin – cztery scherza – E, cis, b i h.
- Johannes Brahms – Capriccio (kaprys)
[edytuj] Scherzo w literaturze
Termin ten używany jest także w literaturze do nazywania utworów poetyckich o charakterze liryczno-żartobliwym i wyrazistej rytmizacji[1]. Przykładem takiego utworu jest Scherzo Juliana Tuwima.
Przypisy
- ↑ Michał Głowiński [et al.]: Słownik terminów literackich, pod. red. Janusza Sławińskiego, wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976
