Sigtuna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sigtuna
Sigtuna
Herb
Herb Sigtuny
Państwo  Szwecja
Region Stockholm län vapen b.svg Sztokholm
Gmina Sigtuna vapen.svg Sigtuna
Powierzchnia 3,95 km²
Populacja (2005)
• liczba ludności
• gęstość

7 204
1824 os./km²
Położenie na mapie regionu Sztokholm
Mapa lokalizacyjna regionu Sztokholm
Sigtuna
Sigtuna
Położenie na mapie Szwecji
Mapa lokalizacyjna Szwecji
Sigtuna
Sigtuna
Ziemia 59°37′N 17°43′E/59,616667 17,716667Na mapach: 59°37′N 17°43′E/59,616667 17,716667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Szwecja

Sigtuna – miasto w południowo-wschodniej Szwecji nad jeziorem Melar, w regionie Sztokholm. Zajmuje obszar 395 hektarów, a w 2005 posiadało 7 204 mieszkańców[1]. (około 30 tys. mieszkańców zamieszkuje w Gminie Sigtuna). Ma ponad 1000 lat historii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założona została przez Eryka Zwycięskiego ok. 980. Prawa miejskie zostały nadane jeszcze w 1010 przez Olofa Skötkonunga. Około 1100 roku został zbudowany kościół romański z kamienia polnego, który został siedzibą pierwszego[2] biskupa szwedzkiego. Rozkwitało jako królewskie oraz handlowe i ekonomiczne centrum Szwecji przez 250 lat, od końca XI wieku.

W 1187 Sigtuna została spalona w wyniku ataku nieznanych sprawców. Historyczne źródła wspominają tylko o "barbarzyńcach ze wschodu". Estończycy, Liwowie, Karelowie i Księstwo Nowogrodzkie są wskazywani jako najeźdźcy. Możliwe, że estońskie plemiona z wysp Sarema stały za tym atakiem.

Sigtuna kontynuowała swoją egzystencję jako znaczące miasto nawet po ataku, ale w XIV wieku większe znaczenie miały takie miasta jak: Uppsala, Visby, Kalmar i Sztokholm.

Pod koniec X wieku wybijano tutaj pierwsze szwedzkie monety z wizerunkiem Olofa Skötkonunga.

W Sigtunie znajduje się jedna z trzech szwedzkich szkół z internatem: Sigtunaskolan Humanistiska Läroverket (SSHL), do której uczęszczał obecny król Szwecji – Karol XVI Gustaw. Inne znane miejsca to np.: fundacja, ruiny średniowiecznych kamiennych kościołów, mennica i muzeum.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. - Szwedzki Urząd Statystyczny SCB (szw.)
  2. Praca zbiorowa: Sztuka Romańska. red. Rolf Toman. Tandem Verlag GmBH, 2008, s. 253. ISBN 978-83-7512-972-4.