Solheim Cup 1994

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

1994 Solheim Cup, czyli trzecia edycja meczów o puchar Solheima miał miejsce od piątku, 21 października 1994 do niedzieli, 23 października 1994 na polu golfowym resortu The Greenbrier w White Sulphur Springs, Wirginia Zachodnia, USA. W imprezie tej rywalizowały dwie drużyny, reprezentacja zawodowych golfistek Stanów Zjednoczonych oraz Europy. Puchar zdobyły golfistki amerykańskie pokonując rywalki wynikiem 13 do 7[1].

Format[edytuj | edytuj kod]

Do zdobycia przez obie drużyny była pula 20 punktów. Golfistki walczyły o nie w dwóch turach meczów drużynowych, po których nastąpiła tura meczów singlowych. Pierwsza tura miała miejsce w piątek i stanowiło ją pięć meczów foursome (5 punktów). Dzień później rozgrywana była druga tura, czyli 5 meczów fourball (5 punktów). Ostatniego dnia miała miejsce trzecia tura, którą stanowiło 10 pojedynków (10 punktów). Taka organizacja gry zapewniała, że każda z reprezentantek uczestniczyła w każdej z trzech tur.

Drużyny[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska   Drużyna Europy
Uczestniczka Wiek Miejsce zamieszkania lub pochodzenia Uwagi
Mickey Walker 41 Anglia Essex, Anglia niegrający kapitan
Helen Alfredsson 29 Szwecja Göteborg, Szwecja
Laura Davies 31 Anglia Coventry, Anglia
Lora Fairclough 24 Anglia Chorley, Anglia debiutantka
Trish Johnson 28 Anglia Bristol, Anglia dzika karta
Liselotte Neumann 28 Szwecja Gmina Finspång, Szwecja
Alison Nicholas 32 Anglia Gibraltar dzika karta
Catrin Nilsmark 27 Szwecja Göteborg, Szwecja dzika karta
Dale Reid 35 Szkocja Ladybank, Szkocja dzika karta
Annika Sörenstam 24 Szwecja Sztokholm, Szwecja debiutantka
Pam Wright 30 Szkocja Torphins, Szkocja dzika karta

 

Stany Zjednoczone   Drużyna USA
Uczestniczka Wiek Miejsce zamieszkania lub pochodzenia Uwagi
JoAnne Carner 55 Flag of Washington.svg Kirkland, Waszyngton niegrający kapitan
Donna Andrews 27 Flag of Virginia.svg Lynchburg, Wirginia debiutantka
Brandie Burton 22 Flag of California.svg San Bernardino, Kalifornia
Beth Daniel 37 Flag of South Carolina.svg Charleston, Karolina Południowa
Tammie Green 34 Flag of Ohio.svg Somerset, Ohio debiutantka
Betsy King 39 Flag of Pennsylvania.svg Reading, Pensylwania
Meg Mallon 31 Flag of Massachusetts.svg Natick, Massachusetts
Dottie Mochrie 29 Flag of New York.svg Saratoga Springs, Nowy Jork
Kelly Robbins 25 Flag of Michigan.svg Mount Pleasant, Michigan dzika karta, debiutantka
Patty Sheehan 37 Flag of Vermont.svg Middlebury, Vermont
Sherri Steinhauer 31 Flag of Wisconsin.svg Madison, Wisconsin debiutantka

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Dzień 1. – mecze foursome[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze przed samymi zawodami kapitan drużyny USA JoAnne Carner podzieliła się z europejkami swoim planem ustawień par i kolejności startów zawodniczek na pierwsze dwa dni rozgrywek[2]. Strategia Carner uwzględniała m.in. taki dobór par aby w każdej z nich była zarówno golfistka dobrze putująca jak i daleko uderzająca driverem. Dodatkowo pod uwagę brała dopasowanie doświadczenia, charakterów i więzi przyjaźni między zawodniczkami[2].

Prowadzenie europejek po pierwszym dniu nie było zaskoczeniem, ponieważ podobnie kończyły się mecze foursome w poprzednich dwóch edycjach Solheim Cup. Niespodzianką natomiast były mecze, w których punktowały golfistki europejskie, w szczególności ten z udziałem pary mało jeszcze wtedy znanych Sörenstam i Nilsmark, które pokonały amerykańskie weteranki Daniel i Mallon[3].

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Alfredsson/Neumann Stany Zjednoczone 3&2 Mochrie/Burton
Sörenstam/Nilsmark Unia Europejska 1up Daniel/Mallon
Reid/Fairclough Unia Europejska 2&1 Green/Robbins
Davies/Nicholas Unia Europejska 2up Andrews/King
Johnson/Wright Stany Zjednoczone 2up Sheehan/Steinhauer
3 Foursome 2
3 Łącznie 2

Dzień 2. – mecze fourball[edytuj | edytuj kod]

Drugiego dnia amerykanki odrobiły straty doprowadzając do remisu. Pierwszy punkt zdobyły w meczu Mochrie/Burton przeciwko Davies/Nicholas, w którym przełomowym momentem był siódmy dołek par 3. Na nim Burton o mało co nie trafiła hole in one[4]. Zamiast tego zdobyła birdie, drugie ze swoich pięciu tego dnia, wyrównując stan meczu. Daniel i Mallon zrewanżowały się Szwedkom Sörenstam i Nilsmark za porażkę z poprzedniego dnia gromiąc je 6&5. W trzecim meczu Reid i Fairclough znowu pokonały Green i Robbins, tym razem z jeszcze większą przewagą. Andrews i King dość łatwo wygrały z Johnson i Wright 3&2. W ostatnim meczu para Szwedek pokonała Sheehan i Steinhauer uzyskując prowadzenie na ostatnim dołku po tym jak Alfredsson trafiła metrowego putta na zwycięstwo[4].

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Davies/Nicholas Stany Zjednoczone 2&1 Mochrie/Burton
Sörenstam/Nilsmark Stany Zjednoczone 6&5 Daniel/Mallon
Reid/Fairclough Unia Europejska 4&3 Green/Robbins
Johnson/Wright Stany Zjednoczone 3&2 Andrews/King
Alfredsson/Neumann Unia Europejska 1up Sheehan/Steinhauer
2 Fourball 3
5 Łącznie 5

Dzień 3. – mecze singlowe[edytuj | edytuj kod]

Ostatniego dnia drużyna Europy potrzebowała pięciu punktów aby zatrzymać zdobyty dwa lata wcześniej puchar Karstena Solheima. Zamiast tego zdobyły tylko dwa punkty przeciw ośmiu po stronie triumfujących Amerykanek.

Pierwszym wygranym meczem okazał się ten z numerem 2, w którym Dottie Mochrie robiąc siedem birdie na 13 dołkach rozgromiła Nilsmark 6&5[5]. Alfredsson co prawda wygrała mecz nr 1 przeciwko King, ale kolejny punkt dla Europy przyszedł dopiero po wygranej Alison Nicholas. W tym momencie stan rywalizacji był 8 do 7 na korzyść Amerykanek, a w postałych ciągle trwających pięciu meczach w czterech prowadziły Amerykanki, a w pojedynku Davies i Burton był remis[5]. Jak się okazało w nich wszystkich również zwyciężyły Amerykanki.

Spory wkład w zwycięstwo drużyny USA miała solidna gra ze strony amerykańskich debiutantek, które wygrały wszystkie cztery pojedynki, w których brały udział. Ogólnie najlepszymi zawodniczkami drużyny USA były Brandie Burton i Dottie Mochrie, które zdobyły komplet punktów wygrywając wszystkie swoje mecze.

Unia Europejska Wyniki Stany Zjednoczone
Alfredsson Unia Europejska 2&1 King
Nilsmark Stany Zjednoczone 6&5 Mochrie
Johnson Stany Zjednoczone 1up Daniel
Fairclough Stany Zjednoczone 4&2 Robbins
Wright Stany Zjednoczone 1up Mallon
Nicholas Unia Europejska 3&2 Sheehan
Davies Stany Zjednoczone 1up Burton
Sörenstam Stany Zjednoczone 3&2 Green
Reid Stany Zjednoczone 2up Steinhauer
Neumann Stany Zjednoczone 3&2 Andrews
2 Pojedynki 8
7 Łącznie 13

Przypisy

  1. Solheim Cup Results (ang.). LPGA Tour. [dostęp 2009-01-25].
  2. 2,0 2,1 Tim Rosaforte. Captain America. „Sports Illustrated”, 1994-10-31 (ang.). [dostęp 2009-01-25]. 
  3. Larry Dorman. This Foursome Format Seems Lost on the U.S.. „The New York Times”, 1994-10-22 (ang.). [dostęp 2009-01-25]. 
  4. 4,0 4,1 Larry Dorman. Burton's Magical 5-Iron Helps Tie Solheim Cup. „The New York Times”, 1994-10-23 (ang.). [dostęp 2009-01-25]. 
  5. 5,0 5,1 Larry Dorman. Putts Keep Dropping, And Cup Comes Home. „The New York Times”, 1994-10-24 (ang.). [dostęp 2009-01-25].