Stanisław Barabasz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stanisław Barabasz (ur. 7 maja 1857 w Bochni, zm. 23 października 1949 w Zakopanem) – architekt, malarz, nestor polskiego narciarstwa[1], pedagog i myśliwy – autor wielu artykułów o tematyce łowieckiej. Był młodszym bratem pianisty Wiktora Barabasza.

W grudniu 1888 zaczął używać nart w Cieklinie koło Jasła podczas polowań. Jazdę na nartach ćwiczył na krakowskich Błoniach. Narty wzorował na norweskich „ski”. W 1894 pojawił się w Zakopanem z nartami, dając początek zakopiańskiemu narciarstwu. Do historii przeszła jego wyprawa narciarska z 1894 wraz z Janem Fischerem do Czarnego Stawu Gąsienicowego. Do Zakopanego przeprowadził się w 1901. W latach 1901–1922 był kierownikiem Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, gdzie wprowadzał podhalańskie motywy zdobnicze w meblarstwie. Dnia 28 lutego 1907 roku wraz z Mieczysławem Karłowiczem i Mariuszem Zaruskim założył drugi w Polsce klub narciarski – Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego, którego był pierwszym prezesem do 1910 roku. Barabasz przyczynił się do powstania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w 1909 roku[1].

Główne prace[edytuj | edytuj kod]

  • Wspomnienia narciarza, Zakopane 1914,
  • Sztuka ludowa na Podhalu, Lwów 1928, Lwów 1930, Lwów 1932,
  • Z przeżyć myśliwskich, Lwów 1929,
  • Niedźwiedź w Tatrach, Kraków 1929,
  • Dwie wycieczki, artykuł w czasopiśmie „Zakopane”,
  • Początki mojego narciarstwa.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Legendy polskiego sportu, cz. 1: Białe szaleństwo, Aniela Tajner, fundacja „Gloria Victoribus”, 1991, str. 5–7.