Stonoga murowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stonoga murowa
Oniscus asellus
Linnaeus, 1758
Stonoga murowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp skorupiaki
Gromada pancerzowce
Rząd równonogi
Rodzina Oniscidae
Rodzaj stonoga
Gatunek stonoga murowa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Stonoga murowa (Oniscus asellus) – skorupiak z rodziny Oniscidae, nazywany również stonogiem myszatym. Jest to niewielkich rozmiarów zwierzę, które często zamieszkuje piwnice lub szklarnie, wyrządzając przy tym ogromne szkody, głównie w hodowli roślin[1].

Budowa i wygląd zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

  • Długość: do 18 mm;
  • Szerokość: 6–10 mm;
  • Kształt: jajowaty, spłaszczony grzbietobrzusznie;
  • Pancerz: chitynowy, wodoodporny, stanowi ochronę ciała, część grzbietowa składa się z 7 elementów, a odwłokowa z 6 elementów;
  • Odnóża: 7 par odnóży krocznych, słabo widoczne spod pancerza;
  • Ubarwienie: w większości szare, z jasnymi plamkami na grzbiecie;
  • Czułki: niewielkie, składające się z 3 członów;
  • Oczy: występują po bokach ciała[2].

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Stonogi mogą żyć jedynie w środowisku wilgotnym. Unikają miejsc nasłonecznionych, ponieważ może to doprowadzić do śmierci przez wyschnięcie. Można je spotkać pod odstającą korą w lesie, w butwiejących kłodach oraz na cmentarzach czy ruinach zamków. Gdy środowisko nie sprzyja stonogom, ukrywają się one w piwnicach lub szklarniach.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym pożywieniem stonogi są butwiejące resztki roślin oraz szczątki zwierząt. Rzadziej żywią się świeżymi roślinami. Czasami zjadają martwe szczątki swojego gatunku a w czasie linienia dochodzi do kanibalizmu.

Rozmnażanie i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Do kopulacji dochodzi w całkowitych ciemnościach. Samiec przekazuje nasienie samicy, gdy znajdzie się na grzbiecie pod nią. Cały proces trwa ok. 5 minut. Po zakończeniu kopulacji, samica składa jaja do komory lęgowej, która znajduje się na spodzie ciała. Po rozwoju zarodkowym, z komory lęgowej uwalniane są larwy. Po kilku procesach linienia larwy przekształcają się w osobniki dorosłe.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stonoga występuje w środkowej i północnej Europie, a także zachodniej Azji.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Powłoka brzuszna stonogi pokryta jest cienkim oskórkiem, co ułatwia wymianę gazową.
  • Na odnóżach występujących w odwłoku, stonogi mają rozgałęziony system rurek, który pełni funkcję jamy skrzelowej. Jest on wypełniony hemolimfą.
  • Występujące masowo stonogi, wyrządzają wiele szkód, dlatego stosuje się wiele metod na pozbycie się ich. Jedną z nich jest wabienie stonóg do specjalnych pojemników, rozsypując zmoczone wiórki drzewne. Przynętą mogą być również plastry ziemniaka i marchwi oraz płatki owsiane.
  • Padają ofiarą wielu zwierząt, m.in. jaszczurek.
  • Często można je zauważyć na murach podczas wilgotnych dni[3].
  • Można je zjeść, po wcześniejszym ugotowaniu[4].

Przypisy

  1. Atlas Świata Zwierząt. Polskie Media Amer.Com SA, s. 330.
  2. Atlas Świata Zwierząt. Polskie Media Amer.Com SA, s. 332.
  3. Atlas Świata Zwierząt. Polskie Media Amer.Com SA, s. 331.
  4. Bear Grylls, Szkoła przetrwania, Discovery Channel

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]