Stroczek domowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stroczek domowy
Hausschwamm.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina Serpulaceae
Rodzaj Serpula
Gatunek stroczek domowy
Nazwa systematyczna
Serpula lacrymans (Wulfen) J. Schröt
Meddn Soc. Fauna Flora fenn. 11: 21 (1885)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Stroczek domowy atakujący drewno

Stroczek domowy (Serpula lacrymans (Wulfen) J. Schröt.) – gatunek grzybów z rodziny stroczkowatych (Serpulaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podał Henryk Orłoś w 1951. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też pod nazwami: stroczek łzawy, stroczek rosisty, huba rosista, drzewoniszcz rosisty, toczek rosisty, prawdziwy grzyb domowy, stroczek łzawiący, stroczek płaczący[2]. Ma 22 Synonimy łacińskie[1].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Grzybnia ma postać puszystej, białej narośli, na której z czasem powstają jasnożółte lub czerwone plamy. Grzybnia przekształca się w błonkowatą narośl przylegającą do podłoża o kolorze różowym lub fioletowym. W tym czasie formują się sznury (ryzomorfy) w kolorze białym lub szarym o płaskim przekroju szerokości 5 – 10 mm.

Owocniki grzyba wykształcają się w miejscach nieco suchszych niż sam grzyb. Mają kształt mięsistej, pofałdowanej narośli w kolorze czerwonobrązowym.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Atakuje drewno sosny i buka, rzadziej świerka i jodły. Rozwija się wilgotnych, słabo wentylowanych pomieszczeniach drewnianych.

Owocniki i grzybnię można łatwo usunąć mechanicznie. Sznury jednak zachowują żywotność i w sprzyjających warunkach grzyb rozwija się ponownie.

Zgnilizna drewna zaatakowanego stroczkiem domowym w pierwszym stadium ma barwę jasnożółtą (kanarkową), później brunatnieje. W drewnie powstają spękania w kształcie pryzmatu.

Ze względu na szkodliwość dla budownictwa należy do typu I (klasyfikacja wg Jerzego Ważnego). Grzyby typu I najsilniej i najszybciej rozkładają drewno, materiały drewnopochodne na dużej powierzchni, a także ceramiczne i beton.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Do typu I grzybów należą również:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.