Styfninian ołowiu

Styfninian ołowiu
Nazewnictwo
Nomenklatura systematyczna (IUPAC) 2,4,6-trinitrorezorcynolan olowiu(II)
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	C6HN3O8Pb
Masa molowa	450,29 g/mol
SMILES C1=C(C(=C(C(=C1[N+](=O)[O-])[O-])[N+](=O)[O-])[O-])[N+](=O)[O-].[Pb+2]
Identyfikacja
Numer CAS	15245-44-0
PubChem	61789
Właściwości Gęstość 3,02 g/cm³
Niebezpieczeństwa Globalnie Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów Zagrożenia wg Rozporządzenia CLP, zał. VI Niebezpieczeństwo Zwroty H H200, H302, H332, H360Df, H373, H410 Zwroty EUH brak zwrotów EUH Zwroty P P? Europejska klasyfikacja substancji Zagrożenia wg Rozporządzenia CLP, zał. VI Wybuchowy (E) Toksyczny (T) Groźny dla środowiska (N) Zwroty R R61, R3, R20/22, R33, R50/53, R62 Zwroty S S53, S45, S60, S61
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Styfninian ołowiu – organiczny związek chemiczny, materiał wybuchowy inicjujący, który jest najczęściej wykorzystywanym w przemyśle zbrojeniowym. Ma bardzo dużą wrażliwość na bodźce mechaniczne, temperaturę oraz wyładowania elektrostatyczne. Eksploduje w temperaturze około 275 °C. Jego prędkość detonacji oscyluje około 5000 m/s. Maksymalna gęstość styfninianu ołowiu wynosi około 2,6 g/cm³.

Otrzymywanie

Styfinian ołowiu otrzymuje się w reakcji kwasu pikrynowego, tlenku ołowiawego oraz metanolu. Można go również otrzymać metodą z użyciem kwasu styfinowego, tlenkiem magnezu oraz octanem ołowiu(II).