Teatr Maryjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teatr Maryjski
Teatr Maryjski w Petersburgu, fasada
Teatr Maryjski w Petersburgu, fasada
Марии́нский теа́тр
Typ teatru Teatr operowy
Założyciel(e) Katarzyna II
Kierownictwo
artystyczne
Walerij Giergijew
Data powstania 17 lipca 1783
Lokalizacja Petersburg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa teatru

Teatr Maryjski (ros. Марии́нский теа́тр) – teatr opery i baletu znajdujący się w Petersburgu. Pod obecną nazwą w latach 1860–1920 i po 1992 (na cześć cesarzowej Marii Aleksandrowny); w latach 1935-1992 nosił imię komunistycznego działacza Siergieja Kirowa i znany był jako Leningradzki Państwowy Akademicki Teatr Opery i Baletu im. S. M. Kirowa (ros. Ленинградский государственный академический театр оперы и балета имени С. М. Кирова). Obecny gmach teatru Maryjskiego został wybudowany na miejscu dawnego, spalonego teatru. Teatr został otwarty w 1860 (zespół istniał od 1783); jest to (obok moskiewskiego teatru Bolszoj) jedna z najwybitniejszych rosyjskich scen muzycznych, o bogatej tradycji, reprezentująca bardzo wysoki poziom wokalistyki, tańca i choreografii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Decyzja o utworzeniu zespołu teatralnego w Petersburgu została podjęta przez cesarzową Katarzynę II 12 czerwca 1783 roku[a][1]. 5 października tego samego roku nastąpiła jego inauguracja[1]. Wystawiono wówczas operę Il Mondo della luna, autorstwa Giovanniego Paisellego[1]. Budynek zaprojektowany został przez Antonio Rinaldiego[1]. Repertuar składał się wówczas przede wszystkim z oper francuskich i włoskich, ale znaleziono też miejsce dla rodzimych dzieł rosyjskich[1]. Przebudowy budynku między 1802 a 1803 rokiem dokonał Jean-François Thomas de Thomon, jednakże teatr Wielki spłonął w 1811 roku[1]. Odbudowa zakończyła się w 1818 roku. Kolejne lata znane są jako złota era rosyjskiego baletu, z premierą Życia za cara Michaiła Glinki w 1836 roku[1]. W kolejnych latach opery wystawiane były na deskach teatru Aleksandryjskiego i tzw. Teatru-Cyrku. Ten ostatni spłonął w 1859 roku i na jego miejscu rozpoczęto budowę nowego, obecnego gmachu[1]. Autorem projektu architektonicznego był Alberto Cavos[1]. Otrzymał on nazwę Teatru Maryjskiego (Mariinskij tieatr) na cześć małżonki cesarza Aleksandra II Romanowa, Marii Aleksandrowny[1]. Inauguracja nastąpiła 2 października 1860 roku, a wykonano wówczas Życie za cara[1].

W 1885 roku budynek został rozbudowany, a w 1894 roku przeszedł kolejną przebudowę oraz renowację wnętrz i fasady[1]. Sytuacja teatru Maryjskiego zmieniła się po upadku monarchii i przewrocie październikowym. 9 listopada 1917 roku został on ogłoszony teatrem państwowym i jaki taki miał podlegać Ludowemu Komisariatowi Kultury[1]. Od 1920 roku nosił oficjalną nazwę Państwowego Akademickiego Teatru Opery i Baletu, a w 1935 roku jego patronem został Siergiej Kirow[1]. W czasie II wojny światowej, od 1941 do 1944 roku, działalność teatru była zawieszona[1]. Wznowiono ją dopiero 1 września 1944 roku, wykonaniem Życia za cara Michaiła Glinki[1].

W czasach sowieckich teatr łączył umiejętnie klasykę z nowoczesnymi przedstawieniami operowymi[1]. Pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku dyrekcję teatru objął Walerij Giergijew (w 1988 roku) i uczynił z niego jeden z najbardziej operatywnych zespołów operowych świata, który tworzy spektakle w koprodukcji m.in. z nowojorską Metropolitan Opera, mediolańską La Scalą, londyńską Covent Garden, San Francisco Opera i Festiwalem w Salzburgu[1]. W 1992 roku powrócono do tradycyjnej nazwy[1].

Nowy gmach[edytuj | edytuj kod]

Nowy gmach teatru Maryjskiego

Przygotowania do budowy nowego gmachu teatru Maryjskiego rozpoczęły się jeszcze w latach dziewięćdziesiątych XX wieku[2]. W 2003 roku, w specjalnym konkursie, wyłoniono projekt architektoniczny, którego autorem został Dominique Perrault[2]. W 2007 roku ostatecznie zrezygnowano z jego usług i wytypowano nowy projekt[2]. Budowa rozpoczęła się w 2008 roku[2]. Pochłonęła ona ok. 21 miliardów rubli i tym samym nowy teatr stał się jednym z najdroższych obiektów przeznaczonych na cele kultury, jakie wybudowane zostały na terenie Federacji Rosyjskiej[3].

W nowym gmachu znalazła się sala widowiskowa, która może pomieścić ponad 2 tysiące widzów, a także sala prób dla zespołu baletowego, operowego, orkiestry oraz chóru[3]. Swe miejsce znalazły tam także garderoby, pomieszczenia zaplecza technicznego, reprezentacyjne foyer, restauracje oraz sklepy[3]. Na dachu budynku umiejscowiono amfiteatr dla 200 osób z tarasem widokowym[3]. Obiekt składa z siedmiu kondygnacji naziemnych i trzech podziemnych[3]. Komunikację ze starą budowlą zapewniają łączniki. Jego powierzchnia całkowita wynosi 8 tysięcy metrów kwadratowych[3]. Zewnętrzna elewacja wykonana została z beżowego marmuru jurajskiego[3]. Budynek charakteryzują duże panoramiczne okna, którym nadano różne rozmiary, a całość zwieńczona została metalowym dachem[3]. Ściany dwupiętrowego foyer są podświetlane i wyłożone onyksem, posadzki wykonano natomiast z marmuru[3]. Przy budowie wykorzystane zostały naturalne materiały budowlane, gips i drewno, mając na uwadze zapewnienie odpowiedniej akustyki[3]. Projekt opracował kanadyjski architekt Jack Diamond[3].

Nowy gmach nosi nazwę Maryjski-2 (Mariinskij-2, Мариинский-2), a jego uroczyste otwarcie nastąpiło 2 maja 2013 roku[4]. Wziął w nim udział prezydent Władimir Putin, który wygłosił specjalną mowę[2]. Pojawiło się też wielu ludzi kultury, nauki, gospodarki oraz władz miasta i regionu[2]. Nowy budynek wzbudził kontrowersje wśród mieszkańców Petersburga[5]. Uznano, że nowoczesny obiekt źle wpisuje się w historyczne otoczenie tego miejsca i zaburza harmonię zabytkowej okolicy[5]. Skrytykowany został m.in. przez dyrektora Ermitażu Michaiła Piotrowskiego[5]. Zbierane są nawet podpisy pod petycją do władz miasta by obiekt został wyburzony[5].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Daty z okresu Imperium Rosyjskiego podane w Starym Stylu.

Przypisy