Telefonia komórkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Telefonia komórkowa – infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.

Wieża przekaźnikowa telefonii komórkowej

Systemem telefonii komórkowej o największym zasięgu na świecie jest GSM[1] (około 80% rynku telefonii mobilnej[2]). Należy on do tzw. telefonii komórkowej drugiej generacji. W 2001 roku uruchomiono pierwszą komercyjną sieć telefonii trzeciej generacji[3]. Wśród wdrażanych na świecie systemów 3G najwięcej sieci (73%) zbudowanych jest na bazie standardu UMTS (ang. Universal Mobile Telecommunications System)[4]. Konsorcjum standaryzacyjne 3rd Generation Partnership Project, które opublikowało specyfikacje systemu UMTS, pracuje obecnie[kiedy?] nad nowym standardem - LTE (ang. Long Term Evolution).

Standardy telefonii komórkowej[edytuj | edytuj kod]

Telefonia komórkowa pierwszej generacji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: 1G.

Pierwsze systemy telekomunikacyjne na bazie których budowano telefonię komórkową, wykorzystywały w sieci radiowej transmisję analogową. Używanymi wtedy standardami były NMT (ang. Nordic Mobile Telephone) oraz AMPS (ang. Advanced Mobile Phone System). Sieci w standardzie NMT (pierwsza sieć uruchomiona w 1981 roku) budowane były głównie w Europie[potrzebne źródło]. Większość wdrożeń systemów AMPS odbywała się w Ameryce Północnej[potrzebne źródło]. Istniała też europejska wersja tego systemu – TACS (ang. Total Access Communication System) zaimplementowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii.

Telefonia komórkowa drugiej generacji[edytuj | edytuj kod]

Wraz ze wzrostem liczby użytkowników sieci komórkowych używana w nich sieć radiowa stawała się coraz bardziej przeciążona. Nie można było rozwiązać tego problemu na bazie istniejących systemów analogowych[według kogo?]. Nowe standardy sieci zaczęły[od kiedy?] wykorzystywać transmisję cyfrową co znacznie zwiększyło pojemność sieci. Sieci wykorzystujące ten rodzaj transmisji określane były jako telefonia komórkowa drugiej generacji[przez kogo?]. Do najpopularniejszych[według kogo?] systemów należały wynaleziony w Stanach Zjednoczonych cdmaOne oraz bazujący na specyfikacjach Europejskiego Instytutu Norm Telekomunikacyjnych standard GSM (ang. Global System for Mobile Communications). GSM był pierwotnie projektowany jako system, który ma być zbudowany na obszarze Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, ale obecnie[od kiedy?] sieci w tym standardzie znajdują się na wszystkich kontynentach[potrzebne źródło]. Systemy drugiej generacji są obecnie najpopularniejszymi[według kogo?] sieciami komórkowymi, ciągle są rozbudowywane – zaimplementowano w nich na przykład przesyłanie danych na bazie komutacji pakietów (w systemach cdmaOne – specyfikacja IS-95B, w systemach GSM – technologie GPRS i EDGE).

Telefonia komórkowa trzeciej generacji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: 3G.

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU, ang. International Telecommunication Union) na początku lat 90. rozpoczął pracę nad IMT-2000 – wspólną platformą, na której miały być oparte systemy 3G. Nie były to specyfikacje konkretnego systemu, ale zbiór wymagań, które pozwalały ujednolicić usługi oferowane przez różne standardy oraz umożliwić współpracę pomiędzy różnymi systemami. Obecnie[kiedy?] najpopularniejszymi[według kogo?] standardami zaaprobowanymi przez ITU jako systemy opisywane przez IMT-2000 są UMTS i systemy z rodziny CDMA2000.

Telefonia komórkowa czwartej generacji[edytuj | edytuj kod]

 Osobne artykuły: 4GIMT-Advanced.

Nazwa "4G" nie jest formalnym terminem wykorzystywanym w oficjalnych dokumentach opisujących standardy telekomunikacyjne, niemniej jest ona często używana[przez kogo?] jako określenie systemów, których specyfikacje opisują przesyłanie danych z przepływnością większą niż ta oferowana przez obecne systemy 3G. Najczęściej określa się[kto?] tak systemy oparte na standardach WiMAX i LTE (ang. Long Term Evolution). LTE jest zdecydowanie częściej wybierany[według kogo?] przez operatorów jako przyszły element ewolucji, której podlegają zarządzane przez nich sieci i ma szanse[według kogo?] stać się przyszłym[od kiedy?] globalnym standardem telefonii komórkowej.

Lista największych operatorów telefonii komórkowej[edytuj | edytuj kod]

Poniżej znajduje się lista największych operatorów telefonii komórkowej (dane uwzględniające pierwszy kwartał 2009) utworzona przez analityków "Wireless Intelligence"[5] (niektórzy z operatorów posiadają oddziały zagraniczne, zostały one uwzględnione podczas tworzenia zestawienia). Jako kryterium przyjęto ilość aktywnych subskrypcji na usługi danego operatora.

  1. China Mobile (606,2 miliona subskrypcji, działa w 2 krajach)
  2. Vodafone (247.3 miliona subskrypcji, działa w 19 krajach)
  3. Telefónica (190.1 miliona subskrypcji, działa w 20 krajach)
  4. America Movil (174.9 miliona subskrypcji, działa w 17 krajach)
  5. China Unicom (137.7 miliona subskrypcji, działa w Chinach)
  6. Deutsche Telekom (127.1 miliona subskrypcji, działa w 12 krajach)
  7. Telenor (96.6 miliona subskrypcji, działa w 10 krajach)
  8. Airtel (93.9 miliona subskrypcji, działa w 2 krajach)
  9. Mobile TeleSystems (92.3 miliona subskrypcji, działa w pięciu krajach)
  10. Verizon Wireless (86.6 miliona subskrypcji, działa w USA)

Rynek telefonii komórkowej w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Na koniec I kwartału 2014 penetracja telefonii ruchomej w Polsce wynosiła 147,4%, co oznacza, że aktywnych było 56,7335 milionów kart SIM[6].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy