Topola osikowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Topola osikowa
QuakiesSEP2005.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina wierzbowate
Rodzaj topola
Gatunek topola osikowa
Nazwa systematyczna
Populus tremuloides Michx.
Fl. bor.-amer. 2:243. 1803
Mapa zasięgu
Populus tremuloides range map 2.png
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Topola osikowa (Populus tremuloides Michx.) – gatunek drzewa należący do rodziny wierzbowatych (Salicaceae). Występuje w Ameryce Północnej (nie należy go mylić z europejską topolą osikąPopulus tremula).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kora
Liście jesienią
Kwiatostany żeńskie
Pokrój
Drzewo o wysokości do 20 m (rzadko 30 m) i luźnej koronie. W pierśnicy osiąga ok. 80 cm (rekord to 1,37 m).
Pień
Wysoki, prosty. Kora początkowo gładka, jasna, zielonkawa do żółtawo-brązowej, w starszym wieku szarobrązowa i spękana w dolnej części.
Liście
Ulistnienie skrętoległe. Liście prawie okrągłe, o szerokości 4-8 cm, na brzegu karbowane. Cechą charakterystyczną jest spłaszczony bocznie ogonek liściowy, dzięki czemu liście "drżą" pod wpływem wiatru, a z koron drzew dobiega stale cichy, charakterystyczny szum. Liście na pędach młodych i odroślowych mają kształt trójkątny i osiągają do 10-20 cm długości.
Kwiaty
Roślina dwupienna – na jednym drzewie występują tylko kwiaty jednej płci – albo męskie, albo żeńskie. Zebrane są w kotki. Kotki męskie i żeńskie mają długość 4-6 cm. Kwitnie przed rozwojem liści. Jest wiatropylna.
Owoce
Torebki o średnicy ok. 6 mm skupione są na osi o długości ok. 10 cm. Każda zawiera ok. 10 nasion.
Nasiona
Zaopatrzone w długi, biały puch. Rozsiewane są przez wiatr (anemochoria).
Las topoli osikowych, Alaska. Poszczególne genety w przybliżeniu odróżnić można po tempie przebarwiania się liści w okresie jesiennym

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Występuje na zróżnicowanych siedliskach. Nie znosi silnego zacienienia i pojawia się na terenach otwartych w postaci jednogatunkowych drzewostanów lub mieszanych z udziałem innych światłolubnych gatunków. Masowo kolonizuje miejsca po pożarach. Występuje w postaci klonalnej (jako genet) – nowe drzewa wyrastają z odrostów korzeniowych. Znane są okazy liczące dziesiątki tysięcy ramet (pni) zajmujących ponad 17 hektarów powierzchni, osiągających łączną masę ponad 6,5 tys. ton (dla największego klonu zwanego Pando obliczono masę 6615 ton[2]) i żyjących być może już od miliona lat[3][4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-12-10].
  2. Trouble for Pando? (ang.). W: SegoLily [on-line]. Utah Native Plant Society, 2010. [dostęp 2011-02-11].
  3. Populus tremuloides (ang.). Fire Effects Information System. [dostęp 12 maja 2008].
  4. The Trembling Giant (ang.). Discover, 1993. [dostęp 12 maja 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Native trees of Canada. Department of Northern Affairs and National Resources. Canada. Forestry Branch, 1952.