Viktor Frankl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Viktor Frankl
Okładka Psychoterapie... (1947)

Viktor Emil Frankl (ur. 26 marca 1905 w Wiedniu, zm. 2 września 1997 w Wiedniu) – psychiatra i psychoterapeuta austriacki, więzień obozów koncentracyjnych, m.in. Auschwitz, jeden z twórców humanizmu psychologicznego. Był doktorem filozofii, a także profesorem neurologii i psychiatrii wydziału medycznego Uniwersytetu Wiedeńskiego oraz profesorem logoterapii American International University w Kalifornii.

Studiował medycynę w Wiedniu; z początku pozostawał pod wyraźnym wpływem Freuda, potem filozofów egzystencjalnych. Zasady swojej analizy egzystencjalnej i logoterapii opracował przed II wojną światową. Jego podejście określane jest jako trzecia szkoła wiedeńska. W latach 1942–1945 był więźniem obozów koncentracyjnych w Teresinie, Auschwitz i Dachau.

W 1994 tytuł doktora honoris causa przyznały mu Katolicki Uniwersytet Lubelski[1] i Uniwersytet Karola w Pradze[2].

Był dwukrotnie żonaty. Pierwsza jego żona Tilly zginęła w czasie II wojny światowej w obozie koncentracyjnym. W 1947 roku poślubił Eleonore Katharina Schwindt. Mieli jedną córkę Gabriele Frankl-Vesely, która została psychologiem dziecięcym.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Viktor Frank
  • Wola sensu. Założenia i zastosowanie logoterapii (The Will to Meaning. Foundations and Applications of Logotherapy);
  • Bóg ukryty. W poszukiwaniu ostatecznego sensu (The Unconscious God: Psychotherapy and Theology);
  • Człowiek w poszukiwaniu sensu (Man's Search for Meaning);
  • Psychoterapia dla każdego (Psychotherapie für den Laien Rundfunkvorträge über Seelenhellkunde);
  • Człowiek cierpiący (Homo patiens);
  • Psycholog w obozie koncentracyjnym (Ein Psycholog erlebt das Konzentrationslager);
  • Nieuświadomiony Bóg (Der unbewusste Gott);

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]