Władysław Anczyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filologa, muzykologa, pianisty i właściciela drukarni. Zobacz też: Anczyc.

Władysław Marceli Anczyc (ur. 17 października 1894 w Krakowie, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie[1]) – polski współwłaściciel drukarni, filolog, muzykolog, pianista, geolog oraz taternik, działacz sportowy i kapitan Wojska Polskiego. Wnuk poety, wydawcy oraz tłumacza Władysława Ludwika i syn drukarza a także działacza oświatowego Wacława Zygmunta Anczyców.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył zarówno studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, jak i muzyczne (kształcił się m.in. w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego u Władysława Żeleńskiego) oraz kształcił się w lipskiej szkole drukarskiej[2]. Był również absolwentem austriackiej szkoły oficerskiej i w latach I wojny światowej (1914-1918) służył w armii austriackiej. W 1918 wstąpił do nowo tworzonego Wojska Polskiego z przydziałem do Stacji Zbornej i Uzupełnień w Krakowie i brał udział w działaniach na froncie wschodnim (m.in. w obronie Lwowa), gdzie został w 1919 ranny. Awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920, przydzielony do Okręgu Korpusu Nr V[3].

W 1920 uzyskał stopień doktora muzykologii[4]. Przez krótki czas (w latach 1924-26) był zatrudniony w Bibliotece Jagiellońskiej[5]. W 1928 był wiceprezesem Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie. Dwa lata później, w 1930, współuczestniczył w I wejściu północno-wschodnią granią Małego Młynarza[6]. W 1935 wraz ze Stanisławem Krystynem Zarembą dokonali II wejścia na Basztową Przełęcz od Doliny Mięguszowieckiej, przy okazji rewidując (obniżając) stopień trudności tego przejścia dokonanego w 1905 przez Zygmunta Klemensiewicza i Jerzego Maślankę[7]. W latach 1938-1939 zarządzał odziedziczoną po śmierci ojca drukarnią[8].

W następstwie wybuchu II wojny światowej zmobilizowany we wrześniu 1939. Rok później, w 1940, dostał się do niewoli radzieckiej[9] i został osadzony w obozie w Starobielsku, a następnie rozstrzelany w Charkowie[10]. Awansowany pośmiertnie (w 2007) do stopnia majora[11].

Przypisy

  1. Data miesięczna i miejsce za ankietą personalną w zbiorach Ośrodka KARTA. Miejsce to podaje również Muzeum Wojska Polskiego na podstawie tzw. ksiąg cmentarnych: Księgi Cmentarne na stronie Muzeum Wojska Polskiego. We wcześniejszych publikacjach (z początku XXI wieku) pojawia się Katyń (Z. i W.H. Paryski, Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Poronin 2004, s. 29) oraz Starobielsk(?) (Encyklopedia Krakowa, red. prowadzący A.H. Stachowski, Warszawa–Kraków 2000, s. 14)
  2. Anczyc Władysław, [w:] Encyklopedia Krakowa, red. prowadzący A.H. Stachowski, Warszawa–Kraków 2000, s. 14.
  3. Władysław Marceli Anczyc, Biogramy Ofiar Zbrodni Katyńskiej na stronie Muzeum Wojska Polskiego (tu z błędnym imieniem ojca: Władysław).
  4. Encyklopedia Krakowa, red. prowadzący A.H. Stachowski, Warszawa–Kraków 2000, s. 14; Władysław Marceli Anczyc, Biogramy Ofiar Zbrodni Katyńskiej na stronie Muzeum Wojska Polskiego (tu z błędnym imieniem ojca: Władysław).
  5. Encyklopedia Krakowa, red. prowadzący A.H. Stachowski, Warszawa–Kraków 2000, s. 14.
  6. Anczyc Władysław Marceli, [w:] Z. i W.H. Paryscy, Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Poronin 2004, s. 29.
  7. B. Chwaścinski, Z dziejów taternictwa: o górach i ludziach, Warszawa 1979, s. 178.
  8. Anczyc Władysław, [w:] Encyklopedia Krakowa, red. prowadzący A.H. Stachowski, Warszawa–Kraków 2000, s. 14.
  9. Anczyc Władysław, [w:] Encyklopedia Krakowa, red. prowadzący A.H. Stachowski, Warszawa–Kraków 2000, s. 14.
  10. Władysław Anczyc, karta personalna w zbiorach Ośrodka KARTA
  11. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Midnoje i w Charkowie mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie, odczytana w trakcie uroczystych obchodów w dniach 9-10 listopada 2007

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]