Karl Rahner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karl Rahner

Ks. Karl Rahner SJ (ur. 5 marca 1904, zm. 30 marca 1984) – teolog niemiecki, duchowny katolicki.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Karla Rahnera

Życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 marca 1904 we Fryburgu Bryzgowijskim (Badenia). Wkrótce po maturze, w ślad za swoim bratem Hugonem, wstąpił do zakonu jezuitów w 1922, odbył studia filozoficzne i teologiczne w Feldkirch, Pullach, Valkenburgu w Holandii, Fryburgu Bryzgowijskim i Innsbrucku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1932 w Monachium. Studia teologiczne ukończył w Lavannataal w 1933. W 1934 powrócił do Fryburga w celu doktoryzowania się pod kierunkiem Martina Honeckera[1], który wywarł na niego istotny wpływ. Rozprawa będąca efektem dwóch lat pracy traktowała o teorii poznania u Tomasza z Akwinu, ale nie została zaakceptowana przez promotora, który uznał, że jej autor nie zasłużył na tytuł doktorski. Później została ona wydana drukiem pod tytułem Geist in der Welt (w 1939) i spotkała się z dużym uznaniem. Po pierwszym niepowodzeniu władze zakonne wysłały go do Innsbrucka, gdzie zaczął pracę nad doktoratem z zakresu teologii zatytułowanym: E latere Christi - początek Kościoła jako nowej Ewy z boku Chrystusa, nowego Adama, za którą uzyskał ów stopnień naukowy w grudniu 1936. Habilitację przyznano mu już w lipcu następnego roku na podstawie prac opublikowanych w ostatnich pięciu latach. Tu prowadził wykłady z na wydziale dogmatyki a w Salzburgu serię wykładów z filozofii religii. W 1937 rozpoczął wykłady o Łasce w Innsbrucku. Wtedy to dochodzi do naszkicowania jego głównych koncepcji teologicznych.

Po zamknięciu wydziału teologicznego przez narodowych socjalistów schronił się w Wiedniu, gdzie 1939 otrzymał pierwsze stanowisko naukowe. W latach 1944-1945 pracował jako duszpasterz licznych wiejskich parafii Dolnej Bawarii. W latach 1945-1948 docent dogmatyki w wyższej szkole zakonnej w Pullach, w latach 1948-1949 jako profesor zwyczajny dogmatyki i historii dogmatów powrócił do Innsbrucku. Tu rozpoczął się najbardziej twórczy okres jego życia. W 1963 powołany przez Jana XXIII w roli teologa soborowego Soboru Watykańskiego II, w którego przygotowaniu odegrał istotną rolę. Był również osobistym ekspertem kardynała Franza Königa. W 1964 objął katedrę chrześcijańskiej wizji świata na uniwersytecie w Monachium, od 1967 aż do emerytury w 1971 profesor zwyczajny dogmatyki i historii dogmatów na uniwersytecie w Münster. W 1969 był jednym z trzydziestu teologów mianowanych przez Pawła VI do przetworzenia teologicznego dorobku Soboru. W 1971 został profesorem honorowym Wyższej Szkoły Filozoficznej w Monachium za osiągnięcia w zakresie badań z pogranicza teologii i filozofii. Otrzymał 15 doktoratów honoris causa. W 1981 przeniósł się do Innsbrucku, gdzie zmarł w 30 marca 1984, pochowany 4 kwietnia w krypcie kościoła jezuitów. Brał udział w licznych inicjatywach wydawniczych, z których największą było wydanie Lexikon für Theologie und Kirche 1957-65.

Myśl[edytuj | edytuj kod]

Karl Rahner był jednym z najbardziej wpływowych teologów XX wieku, który znacząco wpłynął na II Sobór Watykański. Próbował podobnie jak Yves Congar, Joseph Ratzinger (późniejszy papież Benedykt XVI) oraz Henri de Lubac, aktualne ludzkie doświadczenie oraz myśl połączyć z wiarą chrześcijańską. 16 tomów jego Schriften zur Theologie (1954-1984) stanęło u podstaw nowego kierunku Kościoła katolickiego.

Źródłem jego myśli był tomizm, kantyzm, fenomenologia oraz egzystencjalizm. Podczas pierwszych lat w seminarium, studiował prace Imannuela Kanta i Józefa Maréchala, na równi z pracami wielkiego średniowiecznego teologa Tomasza z Akwinu. W swoich pracach próbował połączyć to co najlepsze z myślenia przeszłości z myśleniem współczesnym.

Jego myśl spotyka się z krytyką pochodzącą z kręgów pragnących powrotu do przedsoborowej praktyki oraz myśli neoscholastycznej.

Główne dzieła[edytuj | edytuj kod]

Opublikował łącznie ponad 4000 prac.

  • Mały słownik teologiczny wraz Herbertem Vorgrimmlerem
  • Schriften zur Theologie. T. I-XVI, Einsiedeln 1958 i nn.
  • Sämtliche Werke, red. K. Lehmann, J.B. Metz, K.-H. Neufeld, A. Raffelt, H. Vorgrimler, 1995 zaplanowane na 32 tomy
  • Grundkurs des Glaubens. Einführung in den Begriff des Christentums, Freiburg 1976 [tłum. pol. Podstawowy wykład wiary]
  • Strukturwandel der Kirche als Aufgabe und Chance, Freiburg 1989.
  • Lexikon für Theologie und Kirche, redaktor i autor licznych haseł

Przypisy

  1. F. Kerr, "Katoliccy teologowie XX wieku", Wydawnictwo WAM, Kraków 2011, s.106

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]