Wierzbownica drobnokwiatowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wierzbownica drobnokwiatowa
Epilobium parviflorum 0.9 R.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd mirtowce
Rodzina wiesiołkowate
Rodzaj wierzbownica
Gatunek wierzbownica drobnokwiatowa
Nazwa systematyczna
Epilobium parviflorum Schreb.
Spic. fl. lips. 146. 1771
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Morfologia
Torebka z nasionami

Wierzbownica drobnokwiatowa (Epilobium parviflorum Schreb.) – gatunek rośliny zielnej należący do rodziny wiesiołkowatych. Zasięg obejmuje północno-zachodnią Afrykę, niemal całą Europę, Bliski Wschód i pas biegnący od Turcji, przez Irak, Iran, Afganistan, Pakistan, północne Indie po Chiny[2]. W Polsce gatunek bardzo pospolity, rzadszy tylko w części południowo-zachodniej[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wysokość 20–80 cm, wzniesiona, zwykle rozgałęziona na górze. Okrągła, w górnej części owłosiona.
Liście
Liście wąskie, lancetowate, długości do 7 cm, słabo ząbkowane, osadzone bezpośrednio na łodydze, niekiedy po trzy w okółku lub na bardzo krótkich ogonkach; w dolnej części łodygi naprzeciwległe, w górnej – skrętoległe. Liście odziomkowe na wyraźnych ogonkach, łopatkowate, tępe. Zwykle słabo omszone.
Kwiaty
Pojawiają się od czerwca do września. Wyrastają pojedynczo w kątach górnych liści. Pod czteropłatkową koroną i działkami kielicha widoczna jest długa czterokanciasta nibyzalążnia, powstała z wydłużonego dna kwiatowego i zalążni; znamię słupka czterodzielne. Płatki korony jasnopurpurowe lub liliowe, na końcu sercowato wcięte, długości 6-10 mm. Działki kielicha jajowato-lancetowate, tępe.
Owoce
Długa nibyzalążnia rozwija się w czterokanciastą torebkę, która po dojrzeniu pęka, rozchylając końce na boki i uwalniając nasiona opatrzone puchem.
Gatunki podobne
Wierzbownica górska (Epilobium montanum), podobna do wierzbownicy drobnokwiatowej, ma wyraźnie piłkowane i szersze liście, zwłaszcza u podstawy.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Hemikryptofit. Kwitnie od lipca do sierpnia, rzadziej do września. Występuje w rowach, w szuwarach lub zaroślach nadrzecznych, na brzegach wód stojących i płynących, na podmokłych duktach leśnych. Rośnie na glebach gliniastych, żyznych. 2n = 36.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z innymi gatunkami wierzbownic. Mieszaniec z E. montanum to E. ×limosum Schur, z E. palustre to E. ×rivulare Wahlb., z E. lamyi to E. ×palatinum F.W. Schultz, z E. roseum to E. ×persicinum Rchb. z E. obscurum to E. ×dacicum[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Wierzbownica drobnokwiatowa zawiera głównie flawonoidy, garbniki i fitosterole. Mimo że do dzisiaj nie ma dowodów na skuteczność stosowania wierzbownicy jako leku, w medycynie ludowej napar z ziela uważany jest od dawna za lek łagodzący dolegliwości związane z łagodnym przerostem prostaty.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-14].
  2. Epilobium parviflorum (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-02-05].
  3. Adam Zając, Maria (red.) Zając: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001. ISBN 83-915161-1-3.
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Hensel: Zioła. Warszawa: 2001. ISBN 83-88729-11-X.
  2. Jakub Mowszowicz: Pospolite rośliny naczyniowe Polski. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979. ISBN 83-01-00129-1.
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]