Wybory prezydenckie na Białorusi w 2006 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Białoruś
Godło Białorusi
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Białorusi

Wikiprojekt Polityka

Spoty wyborcze na specjalnych elektronicznych tablicach

Wybory prezydenckie na Białorusi odbyły się 19 marca 2006 r. Wybory na stanowisko prezydenta Białorusi przeprowadzane są po raz trzeci od odzyskania przez ten kraj niepodległości. W poprzednich wyborach, przeprowadzonych w latach 1994 i 2001 dwukrotnie zwyciężał Alaksandr Łukaszenka.

Zgodnie z kalendarzem wyborczym, obecna kadencja prezydencka kończy się dopiero jesienią, jednak decyzją parlamentu białoruskiego termin wyborów został przyspieszony. Decyzja taka jest zgodna z ordynacją wyborczą, stanowiącą, iż wybory nie mogą odbyć się później niż dwa miesiące przed upływem kadencji rządzącego prezydenta, choć nie określa najwcześniejszego terminu przeprowadzenia wyborów. Wybranie terminu wiosennego było według niektórych komentatorów celowym zabiegiem politycznym, obliczonym na skrócenie kampanii wyborczej i ograniczenie do minimum możliwości manewru dla opozycji.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

16 grudnia 2005: Izba Reprezentantów, niższa izba parlamentu białoruskiego, wyznaczyła datę wyborów prezydenckich na 19 marca 2006 r.

27 grudnia 2005: Centralna Komisja Wyborcza Białorusi zarejestrowała 8 sztabów wyborczych;

29 grudnia 2005 – 27 stycznia 2006: zbiórka podpisów pod kandydaturami;

17 lutego 2006: rejestracja czterech kandydatów, którzy zebrali powyżej 100 tys. podpisów;

20 marca 2006: Wybory wygrywa Alaksandr Łukaszenka

Kandydaci[edytuj | edytuj kod]

Tylko czterech kandydatów nie wycofało się z kampanii wyborczej i uzyskało ponad 100 tysięcy podpisów niezbędnych, aby móc kandydować na wyborach.

Inni chętni do startu w wyborach, jednak zrezygnowali bądź nie uzyskali wystarczającej liczby podpisów:

  • Alaksandr Wajtowicz – prezes Białoruskiej Akademii Nauk i były szef Rady Republiki Białorusi; wycofał się z kampanii 9 stycznia motywując to niedemokratycznością wyborów oraz manipulacjami władz;
  • Zianon Paźniak – lider Konserwatywnej Partii Chrześcijańskiej Białoruskiego Frontu Ludowego, wycofał się z udziału w wyborach 27 stycznia;
  • Siarhiej Skrabiec – były deputowany i biznesmen, wycofał się z udziału w wyborach 26 stycznia;
  • Walery Frałou – były deputowany i emerytowany generał, wycofał się z udziału w wyborach 1 lutego przekazując swe głosy na korzyść Alaksandra Kazulina.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Według danych podanych przez Białoruską Komisję Wyborczą frekwencja wyniosła 92,6%.

Obwód, miasto Frekwencja (%) Ilość głosów (%)
S. Hajdukiewicz A. Kazulin A. Łukaszenka A. Milinkiewicz
Obwód brzeski 93,0 1,9 2,1 82,6 5,8
Obwód witebski 95,0 5,3 2,2 82,9 4,5
Obwód homelski 95,6 3,2 1,9 90,3 3,1
Obwód grodzieński 93,8 2,1 1,9 83,8 6,3
Obwód miński 92,6 2,0 2,5 81,0 7,3
Obwód mohylewski 95,3 4,9 1,6 88,5 4,0
Mińsk 85,1 5,1 3,9 70,7 10,1
Całość 92,6 3,5 2,3 82,6 6,0

Oficjalny raport OBWE opublikowany 20 marca 2006 uznaje wybory za sfałszowane.

Sytuacja po wyborach, rewolucja[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dżinsowa rewolucja.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Rosji uznało wybory za rzetelne. Prezydent Rosji Władimir Putin pogratulował Łukaszence zwycięstwa. Stany Zjednoczone i Unia Europejska oświadczyły, że uważają, iż wybory zostały sfałszowane. Opierają się na danych OBWE, którym rosyjskie MSZ zarzuca stronniczość.

Trwają próby powtórzenia wyborów - opozycja zbiera się na Placu Październikowym w Mińsku. Ocenia się, że na placu w szczytowym momencie było 15 tysięcy ludzi. Na czele protestu stali Alaksandr Milinkiewicz i Alaksandr Kazulin.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat wywiadu z polskim obserwatorem wyborów na Białorusi
Commons in image icon.svg