Wysoczyzna Kaliska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wysoczyzna Kaliska
318.12 Wysoczyzna Kaliska.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Niż Środkowoeuropejski
Podprowincja Niziny Środkowopolskie
Makroregion Nizina Południowowielkopolska
Mezoregion Wysoczyzna Kaliska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. wielkopolskie

Wysoczyzna Kaliska (318.12) – część Niziny Południowowielkopolskiej (318.1-2).

Ograniczona jest od południa doliną Baryczy, od północy młodoglacjalnymi morenami żerkowskimi. Na wschodzie sięga poza dolinę Prosny. Od zachodu sąsiaduje z Wysoczyzną Leszczyńską, od południowego wschodu z Kotliną Grabowską, od północnego wschodu z Równiną Rychwalską i Wysoczyzną Turecką. Część Wysoczyzny Kaliskiej, odwadniana przez Orlę do Baryczy, nazywana jest niekiedy Wysoczyzną Koźmińską.

Najwyższe punkty Wysoczyzny to Wzgórza Opatowsko-Malanowskie w okolicach Chełmc (189 m n.p.m.) i Wzgórza Wysockie w rejonie Wysocka Wielkiego (189,4 m n.p.m.). Powierzchnia Wysoczyzny Kaliskiej 2623 km². Wysoczyznę przecina na wschodzie (między Kaliszem i Choczem) dolina Prosny, ponadto przebiegają po niej koryta niewielkich rzek: Trzemnej, Lutyni, Obry, Ołoboku, Orli.

Główne ośrodki miejskie na Wysoczyźnie to Jarocin, Kalisz, Koźmin Wielkopolski, Krobia, Krotoszyn, Ostrów Wielkopolski, Pleszew, Nowe Skalmierzyce i Zduny.