Zofia Romer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witkacy: Portret Zofii Romer, 1935

Zofia Romer (ur. 16 lutego 1885 w Dorpacie, zm. 23 sierpnia 1972 w Montrealu) – malarka pochodzenia polskiego.

Córka lekarza Tadeusza Dembowskiego i jego żony Matyldy z domu Grosse. Studia malarskie rozpoczęła w Wilnie u Iwana Pietrowicza Trutniewa, kontynuowała w Krakowie i Monachium. W latach 1903–1904 studiowała w Paryżu u Jacques Émile Blanche i Luc-Olivier Mersona. Zakończyła studia w Krakowie w Szkole Sztuk Pięknych u Józefa Siedleckiego.

Debiutowała w 1909 w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. W latach 1909–1913 uczestniczyła w wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.

W roku 1911 poślubiła Eugeniusza Romera (1871–1943), właściciela uzdrowiska w Cytowianach na Litwie.

Podczas I wojny światowej Zofia i Eugeniusz Romerowie przebywali w Annińsku na Witebszczyźnie (obecnie wieś Anninskoje, rejon siebieski, obwód pskowski, Rosja). Po zakończeniu wojny wrócili do Cytowian.

W 1926 zaprezentowała swe prace (głównie pejzaże) na wystawie indywidualnej w Rydze i w Szawlach.

Podczas II wojny światowej 16 czerwca 1941 Zofia Romer została wywieziona wraz z mężem w głąb Rosji do republiki autonomicznej Komi i przez Teheran, Kair, Londyn i USA dostała się do Kanady. Mąż zmarł w Rosji w roku 1943.

Jej obrazy znajdują się w kolekcjach muzeów litewskich oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie. Portrety z okresu pobytu w Kanadzie znajdują się w wielu zbiorach prywatnych.

W roku 1993 odbyła się wystawa jej prac w salach warszawskiej Królikarni.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna & Andrzej Rosnerowie, Pasmo czynności ciągiem lat idące, Warszawa, „Krąg”, 1992
  • Jolanta Sirkaite, Dailininke Sophija Romeriene, Kulturos Filosofijos ir Meno Institutas, Vilnius, 2005
  • Prugar-Myślik / Janoniene / Sirkaite / Daugelis, Catalogue of Picture Exhibition of Zofia Dembowska Romer’s Works, M. K. Čiurlionis National Art Museum, Muzeum Narodowe w Warszawie, 1992 (ang., pol., lit.)
  • Cytowiany
  • Archiwum Rzeczpospolitej