Zygmunt Zawirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zygmunt Zawirski (ur. 28 września 1882 w Berezowicy Małej, zm. 2 kwietnia 1948 w Końskich) – polski filozof i logik; przedstawiciel szkoły lwowsko-warszawskiej.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa i Kamili z domu Strońska. W 1901 roku ukończył gimnazjum we Lwowie, a następnie studiował filozofię, matematykę i fizykę na Uniwersytecie Lwowskim[1], gdzie jego patronem był Kazimierz Twardowski. W 1906 roku uzyskał doktorat, a w 1924 roku habilitował się z filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1906-1929 był nauczycielem gimnazjalnym i wykładał również filozofię na Politechnice Lwowskiej, Wydziale Lekarskim uniwersytetu i w Państwowym Studium Pedagogicznym we Lwowie[1]. Od 1928 roku jako profesor nadzwyczajny uniwersytetu w Poznaniu objął Katedrę Teorii i Metodologii Nauk Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego, a rok później został profesorem zwyczajnym, by w roku akademickim 1935/36 piastować godność dziekana Wydziału Filozoficznego. Od roku 1936 był redaktorem „Kwartalnika Filozoficznego” oraz członkiem PTPN. W 1937 roku przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński, gdzie w roku akademickim 1938/39 był dziekanem. W Krakowie spędził okres okupacji niemieckiej, biorąc udział w tajnym nauczaniu uniwersyteckim[1].

Od 1908 roku był żonaty z Kamilą Galotzy, z którą miał synów Zbigniewa i Kazimierza[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Bigaj, Jacek Jadacki, Anna Lissowska & Paweł Więckowski, Synteza filozoficzna Zygmunta Zawirskiego. Czwórgłos w 110 rocznicę urodzin. Przegląd Filozoficzny. Nowa Seria r. II/1993, nr 3, s. 71-113
  • Władysław Kubów, Skąd nasz Naród, Warszawa
  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 866. ISBN 83-01-02722-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]