Jan Łukasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Łukasiewicz
Jan Łukasiewicz 1935
Jan Łukasiewicz 1935
Data i miejsce urodzenia 21 grudnia 1878
Lwów
Data i miejsce śmierci 13 lutego 1956
Dublin
Zawód logik, matematyk, filozof

Prof. Jan Łukasiewicz (ur. 21 grudnia 1878 we Lwowie, zm. 13 lutego 1956 w Dublinie) – polski logik, matematyk, filozof, rektor Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we Lwowie w polskiej rodzinie inteligenckiej. Ukończył I Gimnazjum we Lwowie, a następnie studia filozoficzne na Uniwersytecie Lwowskim; tutaj też uzyskał w 1902 doktorat[1]. W latach 1902-1905 pracował w Bibliotece Uniwersytetu Lwowskiego. Dalszą edukację pobierał w Berlinie i Louvain. Habilitację otrzymał w 1906 na Uniwersytecie Lwowskim[2].

Reprezentował (jako szef sekcji szkolnictwa wyższego w Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego) stronę polską (wraz z Bronisławem Dembińskim i Stefanem Ehrenkreutzem) w komisji dwustronnej, negocjującej w czerwcu i we wrześniu 1918 r. przejęcie akt dotyczących ziem polskich (w tym tzw. akt popruskich) od niemieckich instytucji archiwalnych[3]. Następnie minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie Ignacego Paderewskiego (1919). Profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu w Dublinie (od 1946 roku). Rektor Uniwersytetu Warszawskiego (1922-23 i 1931-32). Jeden z twórców polskiej szkoły matematycznej (szkoła lwowsko-warszawska). Podczas okupacji niemieckiej w Polsce uczestniczył w tajnym nauczaniu. Od 1944 na uchodźstwie[4].

Jego praca O zasadzie sprzeczności u Arystotelesa zapoczątkowała rozwój logiki matematycznej. Autor logiki trójwartościowej, pierwszego nieklasycznego rachunku logicznego, na bazie którego powstały m.in. logika modalna, logika probabilistyczna i logika rozmyta[5].

Twórca notacji polskiej (1920), podstawy odwrotnej notacji polskiej, sposobu zapisu wyrażeń arytmetycznych szeroko stosowanego w informatyce do dnia dzisiejszego[6]. Zapis ten pozwala na całkowitą rezygnację z użycia nawiasów w wyrażeniach, jako że jednoznacznie określa kolejność wykonywanych działań. RPN jest używana w niektórych językach programowania (Forth, PostScript), w realizacji programowej arkuszy kalkulacyjnych i kompilatorów języków programowania oraz w kalkulatorach naukowych firmy Hewlett-Packard.[potrzebne źródło]

Łukasiewicz zaproponował też podział rozumowań logicznych na dedukcyjne i redukcyjne (zamiast tradycyjnych indukcyjnych), który jednak nie przyjął się szerzej[potrzebne źródło] (z pewnymi wyjątkami, np. Józef Maria Bocheński[7]).

Członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie[8].

Pisma wybrane[edytuj | edytuj kod]

  • Logika i metafizyka (red. Jacek Jadacki), Warszawa 1999

Przypisy

  1. J. Woleński, Łukasiewicz Jan, [w:] Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 16, Warszawa 2003, s. 327.
  2. J. Woleński, Łukasiewicz Jan, [w:] Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 16, Warszawa 2003, s. 327.
  3. A. Rybarski, Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej, „Archeion”, T. I (1927), s. 8, 9.
  4. J. Woleński, Łukasiewicz Jan, [w:] Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 16, Warszawa 2003, s. 327-328.
  5. J. Woleński, Łukasiewicz Jan, [w:] Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 16, Warszawa 2003, s. 328.
  6. J. Woleński, Łukasiewicz Jan, [w:] Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, t. 16, Warszawa 2003, s. 328.
  7. J.M. Bocheński, Współczesne metody myślenia, Poznań 1992, passim.
  8. Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie

Bibliografia, literatura, linki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]