Łężyca (Zielona Góra)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łężyca
Osiedle Zielonej Góry
Ilustracja
Drewniana kaplica cmentarna z 1727 roku
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Miasto

Zielona Góra

Dzielnica

Nowe Miasto

W granicach Zielonej Góry

2015

SIMC

0917402

Populacja (2014)
• liczba ludności


2123[1]

Strefa numeracyjna

68

Kod pocztowy

66-016; 65-735

Tablice rejestracyjne

FZ

Położenie na mapie Zielonej Góry
Mapa konturowa Zielonej Góry, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Łężyca”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Łężyca”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Łężyca”
Ziemia51°59′00″N 15°28′50″E/51,983333 15,480556
Portal Polska

Łężyca (dawniej niem. Lansitz)[2] – część miasta i osiedle Zielonej Góry, będące jednostką pomocniczą miasta. Do 31 grudnia 2014 roku wieś w gminie Zielona Góra.

W latach 1975–1998 należące do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jest to wieś o metryce średniowiecznej, która w XIV wieku była własnością rodu von Lesslau. Około 1300 roku odnotowano ją po raz pierwszy jako Lanzitz[2]. Część wsi przeszła na własność Zielonej Góry na mocy decyzji książęcej, zawartej w dokumencie z 1422 roku. Wśród jej mieszkańców do XVIII wieku przeważała ludność polska, która przez stulecia uprawiała winną latorośl. We wsi około 1790 roku znajdowały się m.in. folwark i młyn wodny i w tym czasie w 81 gospodarstwach mieszkały 431 osoby[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[3]:

  • kaplica cmentarna z dzwonnicą drewnianą o konstrukcji słupowej na cmentarzu założonym zapewne w XVIII stuleciu została zbudowana w 1727 roku[2]. Obiekt założono na planie prostokąta i następnie oszalowano. Czworoboczną wieżę dostawiono do korpusu, którą w górnej kondygnacji uformowano ośmiobocznie. Korpus nakryto dachem dwuspadowym, wieżę namiotowym, gontowym. Łężycki obiekt sakralny służy miejscowym wiernym do dziś. Czynny jest w nim dzwon odlany w XIX wieku[2]
  • domy nr 4, 83, 85 z 1868 roku, szachulcowe, z XVIII wieku/XIX wieku
  • domy nr 56; 75, z połowy XIX wieku

inne zabytki:

  • kościół filialny pw. Matki Bożej Fatimskiej[4]. We wsi nie zbudowano żadnego kościoła, ale przynależność chrześcijan określona była do świątyń w innych miejscowościach[2]. Katolicy należeli do zielonogórskiej parafii św. Jadwigi, a do kościoła polskiego, który znajdował się na placu Słowiańskim, należeli protestanci[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czesław Osękowski. Demograficzne i migracyjne uwarunkowania rozwoju oświaty w Zielonej Górze po połączeniu Miasta Zielona Góra z Gminą Zielona Góra. „Studia Zachodnie”. 18, s. 295, 2016. Zielona Góra: Uniwersytet Zielonogórski. [dostęp 2020-05-07]. [zarchiwizowane z adresu 2020-05-07]. 
  2. a b c d e f g Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 28.
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 114. [dostęp 2013-03-03].
  4. Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. [dostęp 2008-08-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 28. ISBN 978-83-919914-8-0.