Łężyca (Zielona Góra)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łężyca
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat Zielona Góra
Gmina Zielona Góra
Liczba ludności (2012) 2039 [1]
Strefa numeracyjna 68
Tablice rejestracyjne FZI
SIMC 0917402
Położenie na mapie Zielonej Góry
Mapa lokalizacyjna Zielonej Góry
Łężyca
Łężyca
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Łężyca
Łężyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łężyca
Łężyca
Ziemia 51°59′00″N 15°28′50″E/51,983333 15,480556
drewniana kaplica cmentarna z 1727 roku

Łężyca (dawniej niem. Lansitz)[1] – część miasta i osiedle Zielonej Góry, będące jednostką pomocniczą miasta. Do 31 grudnia 2014 roku wieś w gminie Zielona Góra.

W latach 1975–1998 należące do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj]

Jest to wieś o metryce średniowiecznej, która w XIV wieku była własnością rodu von Lesslau. Około 1300 roku odnotowano ją po raz pierwszy jako Lanzitz[1]. Część wsi przeszła na własność Zielonej Góry na mocy decyzji książęcej, zawartej w dokumencie z 1422 roku. Wśród jej mieszkańców do XVIII wieku przeważała ludność polska, która przez stulecia uprawiała winną latorośl. We wsi około 1790 roku znajdowały się m.in. folwark i młyn wodny i w tym czasie w 81 gospodarstwach mieszkały 431 osoby[1].

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kaplica cmentarna z dzwonnicą drewnianą o konstrukcji słupowej na cmentarzu założonym zapewne w XVIII stuleciu została zbudowano w 1727 roku[1]. Obiekt założono na planie prostokąta i następnie oszalowano. Czworoboczną wieżę dostawiono do korpusu, którą w górnej kondygnacji uformowano ośmiobocznie. Korpus nakryto dachem dwuspadowym, wieżę namiotowym, gontowym. Łężycki obiekt sakralny służy miejscowym wiernym do dziś. Czynny jest w nim dzwon odlany w XIX wieku[1]
  • domy nr 4, 83, 85 z 1868 roku, szachulcowe, z XVIII wieku/XIX wieku
  • domy nr 56; 75, z połowy XIX wieku

inne zabytki:

  • kościół filialny pw. Matki Bożej Fatimskiej[3]. We wsi nie zbudowano żadnego kościoła, ale przynależność chrześcijan określona była do świątyń w innych miejscowościach[1]. Katolicy należeli do zielonogórskiej parafii św. Jadwigi, a do kościoła polskiego, który znajdował się na placu Słowiańskim należeli protestanci[1].

Przypisy

  1. a b c d e f g Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 28.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 3.3.13]. s. 114.
  3. Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. [dostęp 26.08.2008].

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 28. ISBN 978-83-919914-8-0.