Łagiewniki Średzkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łagiewniki Średzkie
wieś
Ilustracja
Krzyż pokutny
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat średzki
Gmina Udanin
Liczba ludności (III 2011) 81[1]
Strefa numeracyjna 76
Tablice rejestracyjne DSR
SIMC 0367930
Położenie na mapie gminy Udanin
Mapa konturowa gminy Udanin, w centrum znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki Średzkie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki Średzkie”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki Średzkie”
Położenie na mapie powiatu średzkiego
Mapa konturowa powiatu średzkiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Łagiewniki Średzkie”
Ziemia51°04′00″N 16°27′09″E/51,066667 16,452500

Łagiewniki Średzkiewieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie średzkim, w gminie Udanin.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od nazwy wczesnośredniowiecznego zawodu łagiewnika polegającego na wyrabianiu drewnianych lub glinianych naczyń. W dokumencie z 1217 roku wydanym przez biskupa wrocławskiego Lorenza miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Langevnici”[2].

Z kolei według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy’ego nazwa miejscowości pochodzi od polskiej nazwy zawodu "ławnika" wchodzącego w skład ławy miejskiej[3]. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą zanotowaną nazwę miejscowości wymienia on w formie Lauwenik (Lawnik) podając jej znaczenie "Gerichtsmann" czyli po polsku "Ławnik"[3].

Polską nazwę Łagiewniki oraz niemiecką Lohnig wymienia w 1896 roku śląski pisarz Konstanty Damrot w książce o nazewnictwie miejscowym na Śląsku[4]. Damrot w swojej książce wymienia również starsze nazwy z łacińskich dokumentów z roku 1338 Langewinci i Lagewinitz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Colmar Grünhagen 1866 ↓, s. 98.
  3. a b Heinrich Adamy, Die schlesischen Ortsnamen, ihre Entstehung und Bedeutung. Ein Bild aus der Vorzeit, wyd. 2, Breslau: Verlag von Priebatsch’s Buchhandlung, 1888, s. 81, OCLC 456751858 (niem.).
  4. Konstanty Damrot, "Die älteren Ortsnamen Schlesiens, ihre Entstehung und Bedeutung : mit einem Anhange über die schlesisch-polnischen Personennamen : Beiträge zur schlesischen Geschichte und Volkskunde", Verlag von Felix Kasprzyk, Beuthen 1896

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.