Konstanty Damrot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Damrot
Konstanty Damrot
Data i miejsce urodzenia 13 września 1841
Lubliniec
Data i miejsce śmierci 5 marca 1895
Pilchowice
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Diecezja wrocławska
Prezbiterat 1867
Śląskie pismo „Kocynder” z 1921 roku poświęcone plebiscytowi z wizerunkiem Konstantego Damrota wśród działaczy śląskich Korfantego, Lompy, Ligonia i Miarki

Konstanty Damrot (niem. Constantin Damroth[1]) ps. Czesław Lubiński (ur. 13 września 1841 w Lublińcu, zm. 5 marca 1895 w Pilchowicach k. Gliwic) – duchowny katolicki, poeta, pisarz i działacz górnośląski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w wielodzietnej rodzinie chłopskiej w Lublińcu jako syn Konstantego oraz Karoliny z domu Jüttner. O jego edukację zadbał krewny, ks. Juliusz Jüttner, który umieścił go w sierocińcu przy katolickim seminarium nauczycielskim w Paradyżu (obecna nazwa tej miejscowości: Gościkowo). Damrot zdał maturę w 1862 w gimnazjum w Opolu. Następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W czasie studiów był aktywnym członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego oraz Koła Górnoślązaków, które przekształcił w Towarzystwo Polskich Górnoślązaków. W 1864 przeniósł się na Wydział Teologiczny, lecz wkrótce został wcielony do wojska i wziął udział w wojnie duńsko-pruskiej[2].

W 1867 roku otrzymał święcenia kapłańskie i objął wikariat w Opolu. W 1870 przeniósł się do Kościerzyny na Pomorzu, gdzie przez 13. lat pełnił funkcję dyrektora Katolickiego Seminarium Nauczycielskiego[3]. W 1884 powrócił na Górny Śląsk i pracował na stanowisku dyrektora Seminarium Nauczycielskiego w Opolu. Był czynnym członkiem Związku Opolskiej Inteligencji Philomatia.

Przyjaźnił się z Karolem Miarką starszym. W 1891 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Pilchowicach, gdzie zmarł.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Konstanty Damrot publikował swoje dzieła pod pseudonimem Czesław Lubiński, dzięki czemu uniknął prześladowań ze strony władz pruskich. Książka Szkice z ziemi i historii Prus Królewskich wydana w Gdańsku w roku 1886 wzbudziła niepokój władz, które nie mogąc zidentyfikować autora, osadziły w więzieniu wydawcę „za wyszydzanie kościoła protestanckiego, obrazę rejencji oraz podsycanie nienawiści plemiennej” oraz skonfiskowały cały nakład książki[4].

Poezje Damrota ukazywały się w kalendarzach oraz czasopismach, m.in. w „Chacie”, „Dzienniku Chicagoskim” i „Pielgrzymie”. Był autorem popularnej pieśni patriotycznej „Długo nasz Śląsk ukochany...” śpiewanej na melodię polskiego hymnu narodowego oraz antybismarckowskiej fraszki „Przemoc i prawo”.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Zbiory poetyckie[edytuj | edytuj kod]

Książki religijne[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Patron szkół podstawowych w Lubecku (okolice Lublińca) i w Rudzie Śląskiej oraz ulic w:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bazy Biblioteki Narodowej. Baza: Przewodnik Bibliograficzny.
  2. Jerzy Oleksiński, I nie ustali w walce, Warszawa: Nasza Księgarnia, 1980, s. 171, ISBN 83-10-07610-X, OCLC 830955231.
  3. "Literatura Polska. Przewodnik encyklopedyczny" Tom I, PWN, Warszawa 1984, ​ISBN 83-01-01520-9​ hasło Konstanty Damrot, str. 176.
  4. Jerzy Oleksiński, I nie ustali w walce, Warszawa: Nasza Księgarnia, 1980, s. 174, ISBN 83-10-07610-X, OCLC 830955231.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]