Łasica górska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łasica górska
Mustela altaica[1]
Pallas, 1811
Łasica górska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice
Rodzaj łasica
Gatunek łasica górska
Podgatunki
  • M. a. altaica Pallas, 1811
  • M. a. birulai (Ognev, 1928)
  • M. a. raddei (Ognev, 1928)
  • M. a. temon Hodgson, 1857
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Łasica górska[3][4], łasica ałtajska (pisana też błędnie "autajska")[5] (Mustela altaica) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych, blisko spokrewniona z łasicą syberyjską[6].

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Łasica górska występuje w środkowej i południowo-wschodniej Azji. Zamieszkuje górzyste tereny Bhutanu, Chin, Indii, Kazachstanu, Kirgistanu, Mongolii, Pakistanu, Rosji, Tadżykistanu oraz prawdopodobnie Korei Północnej[2][6]. Głównym siedliskiem tego ssaka są góry do wysokości 5000 m n.p.m. Można ją także spotkać w lasach mieszanych tajgi, na wyżynach, powyżej lasu w stertach kamieni a także w pobliżu siedlisk ludzkich[7].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane

(samce większe i cięższe od samic)

Długość ciała samce 22-29 cm

samice 22-25 cm

Długość ogona samce 11-15 cm

samice 9-12 cm

Masa ciała samce 217-350 g

samice 122-220 g

Dojrzałość płciowa prawdopodobnie około
1 roku
Ciąża 30-49 dni
Liczba młodych
w miocie
1-8
Długość życia około 7-10 lat

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Z wyglądu podobna do łasicy syberyjskiej jest jednak od niej mniejsza. Ssak ten linieje na wiosnę i jesienią. Ubarwienie zimowe od koloru żółtawego do brązowego na grzbiecie, na brzuchu i gardle jasnożółte lub białe. Górna część głowy między kufą a uszami zazwyczaj koloru szaro-brązowego. Ogon zwykle koloru rudawego. Szata letnia koloru szarego lub szaro-brązowego z odcieniem żółtego. Pysk jest biały o brązowym nosie i szaro-brązowym podbródku. Włosy czuciowe białawe[7].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Łasica górska prowadzi głównie nocny i samotny tryb życia, ale czasami poluje w ciągu dnia[7]. Jest bardzo zwinna i szybka, dobrze pływa i wspina się. Schronienia szuka w szczelinach skalnych, norach gryzoni i między korzeniami drzew. W obliczu zagrożenia wydaje głośne dźwięki i wydziela cuchnącą ciecz z gruczołów odbytowych.

Okres godowy przypada głównie na luty i marzec[7]. Ciąża u samicy trwa 30-49 dni (bez ciąży przedłużonej. Młode w liczbie 1-8 (czasami 13)[2] rodzą się na początku maja. Młodymi opiekuje się wyłącznie samica. Okres laktacji trwa 2 miesiące. Po tym okresie młode zaczynają prowadzić niezależne życie, lecz do jesieni pozostają w pobliżu rodzinnego gniazda[7]. Dojrzałość płciową uzyskują prawdopodobnie około 1 roku życia.

Łasica górska jest wyłącznie mięsożerna. Poluje na nornice, myszy, szczekuszki, chomiki, małe ptaki, jaszczurki i w mniejszym stopniu żaby, ryby i owady[2]. Dzienne zapotrzebowanie pokarmowe dla dorosłego samca wynosi 35-54 g[7].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 4 podgatunki łasicy górskiej[6]. Różnią się między sobą głównie ubarwieniem futra.

  • M. altaica altaica
  • M. altaica birulai
  • M. altaica raddei
  • M. altaica temon

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Niewiele wiadomo o drapieżnikach polujących na łasicę. Prawdopodobnie polują na nią ptaki drapieżne[7]. Futro łasicy górskiej ma niewielkie znaczenie handlowe. Na terenach rolniczych uważana jest za cennego tępiciela gryzoni.

Zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT (podwyższonego ryzyka)[2]. Gatunek ten jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik III)[8]. Zagrożeniem dla tego gatunku jest niszczenie siedlisk z powodu wypasu zwierząt gospodarskich czy wytępienie drobnych zwierząt na które poluje łasica.

Przypisy

  1. Mustela altaica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Abramov, A., Wozencraft, C. & Ying-xiang, W. 2008. Mustela altaica. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-19]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 159. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Łasica górska (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 7 września 2009].
  5. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 318/2008 z dnia 31 marca 2008 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (pol.). EUR-Lex. [dostęp 7 września 2009].
  6. 6,0 6,1 6,2 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela altaica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 7 września 2009]
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 Ellen Sherril: Mustela altaica (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 7 września 2009].
  8. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-07-03].