Łucja dos Santos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łucja od Jezusa Santos OCD
Lúcia de Jesus dos Santos OCD
Lúcia Santos
Służebnica Boża
Ilustracja
Łucja Santos (1917)
Kraj działania  Portugalia
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1907
Aljustrel
Data i miejsce śmierci 13 lutego 2005
Coimbra
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja karmelitanki
Śluby zakonne 3 października 1934[1]
Strona internetowa

Łucja dos Santos, właśc. Lúcia Santos, znana również jako Lúcia de Jesus dos Santos OCD i siostra Łucja (ur. 22 marca 1907 w Aljustrel (Fatima), zm. 13 lutego 2005 w Coimbrze) – portugalska zakonnica, która była świadkiem uznanych przez Kościół katolicki za prawdziwe objawień maryjnych w Fátimie w 1917, apostołka pierwszych sobót, Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

wraz z młodszą Hiacyntą Marto

Jako 10-letnia dziewczynka była najstarszym z trojga dzieci, które były świadkami zdarzeń uznanych za objawienia maryjne od maja do października 1917 w Fatimie. Towarzyszyli jej kuzyni, rodzeństwo Franciszek i Hiacynta Marto. Związane są z nimi Tajemnice fatimskie.

Łucja dos Santos w 1925 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Doroty w Vilar (Porto), a w 1948 za specjalnym pozwoleniem Papieża Piusa XII Łucja odeszła ze zgromadzenia św. Doroty i wstąpiła do zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel w Coimbrze. Przyjęła w zakonie imię siostry Marii Łucji od Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi. Kolejne wizje miała w 1925 i 1929.

Po jej śmierci w Portugalii ogłoszono żałobę narodową.

Proces beatyfikacyjny[edytuj | edytuj kod]

13 lutego 2008, w trzecią rocznicę śmierci Łucji dos Santos, papież Benedykt XVI rozpoczął jej proces beatyfikacyjny, odstępując od prawa mówiącego, iż proces beatyfikacyjny kandydata może rozpocząć się najwcześniej pięć lat od jego śmierci[2].

13 lutego 2017, w dwunastą rocznicę śmierci siostry Łucji, zakończył się diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego i dokumenty zostały skierowane do Stolicy Apostolskiej[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]