Adam Krasiński (ordynat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Krasiński
Ilustracja
Herb
Herb hrabiowski rodziny Krasińskich
Rodzina Krasińscy
Data i miejsce urodzenia 1870
Kraków
Data i miejsce śmierci 1909
Ospedaletti
Ojciec Władysław Wincenty Krasiński
Matka Róża Potocka
Żona

Wanda Badeni

Adam Krasiński hrabia herbu Ślepowron (ur. 22 listopada 1870 w Krakowie, zm. 17 stycznia 1909 w Ospedaletti, Liguria) – poeta, pisarz, działacz oświatowy, redaktor Biblioteki Warszawskiej (1901-1909), IV ordynat opinogórski, pierwszy prezes Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości.

Syn Władysława Wincentego i Róży z Potockich 2 voto Edwardowej Raczyńskiej. Był przyrodnim bratem Rogera Adama Raczyńskiego oraz Edwarda Bernarda Raczyńskiego. Wnuk Zygmunta.

Zasłużony sprawie wydań spuścizny po swym dziadku Zygmuncie, sam był również jej badaczem. Odbył studia we Fryburgu i Heidelbergu (studia: Poeta myśli, Dzień Ducha Świętego). Tytuł doktorski uzyskał w Heidelburgu na podstawie rozprawy Geschichtliche Darstellung der Bauern – Verh/ltnisse in Polen (1898, 2 tomy). Pod pseudonimem Jan Przysiecki publikował utwory literackie w Bibliotece Warszawskiej (w 1900 objął jej redakcję i wydawnictwo). W 1905 próbował utworzyć stronnictwo polityczne Spójnia. Od 1906 prezes Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości z siedzibą w Warszawie. Ogłosił rozprawę W sprawie rolnej (1907). Był członkiem Towarzystwa Tajnego Nauczania w Warszawie[1]. Był inicjatorem rozbudowy Biblioteki Ordynacji Krasińskich.

Rodzina[edytuj]

W zawartym w 28 października 1897 małżeństwie z Wandą Marią z Badenich (1874-1950), córką Kazimierza Badeniego, premiera Austro-Węgier, nie miał potomstwa. Po jego śmierci wdowa wyszła za mąż w 1912 roku za hr. Zygmunta Zamoyskiego (1875-1931).

Na nim wygasła linia Zygmunta Krasińskiego i ordynacja przeszła na Edwarda Krasińskiego, z innej linii tej rodziny.

Twórczość[edytuj]

  • Eleonora (pod pseudonimem Jan Przysiecki)
  • Jęk ziemi (pod pseudonimem Jan Przysiecki)
  • Trzy szarże (1907, wiersze rycersko-patriotyczne)

Przypisy

  1. Cecylia Ceysingerówna, Tajne nauczanie w Warszawie (1894-l906/7), w: Niepodległość, t. II, z. 1(3), wydanie II, 1933, s. 98.