Adolf Sowiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adolf Jan Sowiński (ur. 2 stycznia 1914 w Kielcach, zm. 3 grudnia 1963 w Pruszkowie) – poeta, prozaik, krytyk, tłumacz. Opublikował wiele prac związanych z rejonem Kielecczyzny. Przekładał z języka francuskiego (France’a, Maupassanta, Voltaire’a), niemieckiego (Brechta) i greckiego (Lukiana).

Ukończył w 1933 roku Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Kielcach. W trakcie nauki, w latach 1931–1932, wydawał pismo „Echa Szkolne”[1].

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[2].

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Gospoda zmierzchu (1939) – poezje
  • Ściegienny. Wikary z Wilkołazu (1948)
  • Lata szkolne. Opowieść o Stefanie Żeromskim (1954)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Massalski, J. Szczepański, Słownik biograficzny zasłużonych nauczycieli i wychowanków. I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Kielce 2010, s. 113.
  2. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Kotowska-Kachel, Sowiński Adolf, 1914-1963, poeta, tłumacz, w: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, tom VII: R–Sta (pod redakcją Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan), Warszawa 2001, s. 396–397