Agnieszka Grzybek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polskiej feministki. Zobacz też: Agnieszka Cyl.
Agnieszka Grzybek
Ilustracja
Data urodzenia 6 lutego 1970
Zawód aktywistka feministyczna, polityk, publicystka
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Partia Partia Zieloni

Agnieszka Magdalena Grzybek (ur. 6 lutego 1970) – polska polonistka i feministka, przewodnicząca Partii Zieloni w latach 2008–2010 i ponownie w latach 2011–2015, tłumaczka i publicystka, działaczka organizacji pozarządowych.

Życiorys[edytuj]

Edukacja[edytuj]

Absolwentka Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę magisterską o romantycznej podmiotowości napisała pod kierunkiem prof. Marii Janion. Tłumaczy książki z zakresu szeroko pojętej humanistyki oraz feminizmu i problematyki równościowej (m.in. słownik Sto haseł o równości. Podręczny słownik pojęć dotyczących równości kobiet i mężczyzn w sferze zatrudnienia i polityki społecznej), równych szans i polityki rodzinnej (podręcznik UNDP Polityka równości płci w praktyce, Ekonomia i płeć pod red. A. G. Dijkstra, J. Plantega, Nowa singielka K. Trimberger). Współautorka i współredaktorka (z Joanną Piotrowską) książki Polityka a płeć (Fundacja im. H. Bölla, Warszawa 2005).

Jest też absolwentką Szkoły Praw Człowieka organizowanej przez Helsińską Fundację Praw Człowieka (1998) i Institute for Women’s Global Leadership organizowanego przez Center for Women’s Global Leadership, Rutgers University (2001).

Działalność społeczna[edytuj]

Od 1997 związana z polskim ruchem kobiecym. W latach 1997–2005 pracowała w Ośrodku Informacji Środowisk Kobiecych OŚKa, której dyrektorowała w latach 2002–2005. Współzałożycielka i członkini Porozumienia Kobiet 8 Marca, nieformalnej grupy kobiet organizującej co roku Manify – uliczne manifestacje w obronie praw kobiet. W 2000 prowadziła na niej konferansjerkę. Obecnie koordynuje program „Demokracja płci/Polityka kobiet” w Fundacji im. Heinricha Bölla. Związana z blogiem Bez jaj (www.stopfanatykom.blox.pl)[1].

W latach 2002–2005 członkini Rady Programowo-Konsultacyjnej przy Pełnomocniczce Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn oraz Komitetu Monitorującego Inicjatywę Wspólnotową EQUAL. W latach 2004–2005 członkini Rady European Women’s Lobby, jednej z największych kobiecych organizacji pozarządowych działających na szczeblu UE. W 2004 zainicjowała akcję protestacyjną przeciw obniżeniu rangi urzędu pełnomocnika rządu ds. równego statusu kobiet i mężczyzn (kiedy funkcję pełniła Magdalena Środa). Pod naciskiem protestów[potrzebny przypis] organizacji kobiecych z Polski i zagranicy premier Marek Belka wycofał się ze swej decyzji przeniesienia pełnomocnika z kancelarii premiera do ministerstwa polityki społecznej. Jedna z głównych inicjatorek akcji „Reanimacja demokracji. Marsz Równości Idzie Dalej” i powołania Komitetu Solidarności z Poznaniem[2]. W Warszawie wraz z koleżankami z Porozumienia Kobiet 8 Marca współorganizowała największy wiec[potrzebny przypis], w którym wzięło udział ponad 2 tys. osób, w tym członkowie dawnej opozycji demokratycznej[potrzebny przypis].

Jest członkinią zespołu „Krytyki Politycznej” oraz rady programowej Kongresu Kobiet[3].

Działalność polityczna[edytuj]

Od 2005 działa w Partii Zieloni (działającej do 2013 roku pod nazwą Zieloni 2004). Od marca 2008 do kwietnia 2010 była jej przewodniczącą, ponownie pełni tę funkcję od grudnia 2011). Koordynowała akcję Refundacja[1]. Startowała w wyborach parlamentarnych w 2005 z listy SDPL w okręgu łódzkim, gdzie zdobyła 606 głosów (trzeci wynik na liście). Dwukrotnie była pełnomocniczką wyborczą komitetu wyborczego Zielonych: w 2006 (wybory samorządowe) i 2007 (wybory przyspieszone do Sejmu i Senatu). W wyborach samorządowych koordynowała wybory w Warszawie. Od lutego 2007 członkini Rady Green European Institute.

W eurowyborach w 2009 startowała do Parlamentu Europejskiego z listy komitetu Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica, który nie przekroczył progu wyborczego[4].

W eurowyborach w 2014 startowała z pierwszego miejsca na liście Komitetu Wyborczego Partii Zieloni w okręgu warszawskim[5] (komitet zarejestrował listy jedynie w części okręgów).

Przypisy

Bibliografia[edytuj]