Aleksander Henryk de Rosset

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander de Rosset

Aleksander Henryk de Rosset-Fleury (ur. w 1866 roku w Warszawie zm. 7 sierpnia 1933 w Rabce) – przedsiębiorca, inżynier, działacz społeczny, polityk II RP, poseł na Sejm Ustawodawczy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ottona i Marii Luizy z Weychertów. Ukończył Szkołę Realną w Nowozybkowie. W latach 1883–1894 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Ryskiej. W trakcie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia, w której pełnił niemal wszystkie odpowiedzialne funkcje m.in. Oldermana i prezesa Stowarzyszenia. Był również Prezesem Koła Delegatów (Senat Studencki) Politechniki Ryskiej. Zamieszczał liczne artykuły społeczno-ekonomicznej (m.in. Dziennik Łódzki, Kraj, Gazecie Polskiej). Pod jego redakcyjnym kierownictwem ukazała się księga pamiątkowa korporacji „Wspomnienie o 10-letniej działalności Korporacji Arkonia”.

Od 1890 kierował budową browarów. Był dyrektorem Towarzystwa Akcyjnego Fabryki maszyn „Syrena”. Prowadził własne biuro techniczno-budowlane. Współzałożyciel i aktywny członek Stowarzyszenia Techników, o którego roli pisał:

Brak wolności myśli i sumień, brak swobody inicjatywy i czynów musiał odbić się na samej twórczości techników naszych. Niewoli pęta rozerwać, rozbudzić uśpioną opinię, wzniecić zapał dla piękna i dobra, jednym słowem wyzwolić techników i technikę polską, oto jedno ze szczytnych zadań Stowarzyszenia[1].

Współredaktor pisma „Przegląd Techniczny”, w którym odpowiadał za największy dział krajowy. W 1905 współzałożyciel, później prezes Polskiej Partii Postępowej. W 1916 był członkiem pierwszej Rady Miejskiej Warszawy. W 1918 został wybrany do Rady Stanu Królestwa Polskiego, jednak nie brał udziału w jej pracach z powodu aresztowania przez władze zaborcze. Z ramienia Związku Ludowo-Narodowego wybrany został do Sejmu Ustawodawczego. We wrześniu 1919 roku utworzył centrowe Zjednoczenie Mieszczańskie[2]. W obliczu zagrożenia sowieckiego w 1920 został powołany do Rady Obrony Państwa. W II RP był m.in. przedstawicielem Grupy „Huta Bankowa”; członkiem Rady Polsko-Francuskiej Izby Handlowej;

W latach dwudziestych kupił tereny wokół Lisiego Jaru (pomiędzy Jastrzębią Górą a Władysławowem), gdzie wybudował nad morzem piękną i nowoczesną jak na ówczesne czasy willę „Nad Lisim Jarem”, która obecnie zwana jest „Rossetówka”. Wzniósł również z własnych środków obelisk upamiętniający wyratowanie z morskich odmętów króla Zygmunta III Wazę po nieudanej wyprawie do Szwecji. Działalność inż. Rosseta nie kończyła się na budowaniu willi i pomnika. W latach 1929–1931 Rosset w porozumieniu ze spółkami „Jastgór” i „Jasne Wybrzeże” współuczestniczył w budowie nadmorskiego bulwaru z kostki brukowej, łączącego Hallerowo (dzisiejsze Władysławowo) z Jastrzębią Górą.

Był żonaty z Zofią z Benisławskich, z którą miał synów: Boghdana, Stanisława i Jana. Następnie ożenił się z Anną z Ostrzeńskich, z którą miał syna Szczęsnego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Pamiątkowa Arkonii 1879-1929
  • Archiwum „Przeglądu Technicznego”
  • Arkadiusz Janicki: Studenci polscy na Politechnice Ryskiej w latach 1862-1918. T. 2. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2005. ISBN 83-7326-283-0.