Józef Leśniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Leśniewski
Józef Leśniewski
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 26 września 1867
Poznajów
Data i miejsce śmierci 3 października 1921
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby do 1921
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 3 Dywizja Strzelców, Ministerstwo Spraw Wojskowych
Oficerski Trybunał Orzekający
Stanowiska Minister Spraw Wojskowych
przewodniczący OTO
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Grób Józefa Leśniewskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Józef Krzysztof Leśniewski herbu Gryf (ur. 26 września 1867 w majątku Poznajów koło Witebska, zm. 3 października 1921 w Warszawie) – generał porucznik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Korpus Kadetów w Połocku i Oficerska Szkołę Piechoty w Petersburgu. Od 1886 roku zawodowy oficer piechoty Armii Imperium Rosyjskiego. Do 1907 roku służył w gwardii. Po awansie na pułkownika dowódca pułku piechoty. W I wojnie światowej dowódca brygady piechoty. Generał major z 1914. Później dowódca dywizji piechoty. Ranny w walkach, odznaczony najwyższymi rosyjskimi orderami bojowymi.

W okresie od czerwca 1917 do lutego 1918 dowódca 3 Dywizji Strzelców w I Korpusie Polskim w Rosji. W wyniku zatargów z dowództwem korpusu w lutym 1918 przeniósł się na Ukrainę i organizował do maja 1918 III Korpus Polski. Z jego pozostałościami dotarł do Polski.

W okresie od grudnia 1918 do lutego 1919 dowódca Grupy Operacyjnej w czasie walk o Lwów.

27 lutego 1919 roku Wódz Naczelny Józef Piłsudski mianował go generałem porucznikiem[1]. Tego samego dnia Józef Piłsudski, jako Naczelnik Państwa mianował go Ministrem Spraw Wojskowych w rządzie Ignacego Paderewskiego[2]. Tekę ministra zachował w kolejnych rządach: Leopolda Skulskiego, Władysława Grabskiego i Wincentego Witosa. W lipcu 1920 roku został członkiem Rady Obrony Państwa. Od sierpnia 1920 był przewodniczącym Oficerskiego Trybunału Orzekającego (m. in. sprawy przyjęcia do służby w Wojsku Polskim) i członkiem Rady Wojennej.

Żonaty z Heleną z Wróblewskich, z którą miał pięcioro dzieci: Helenę, Adama, Kazimierza, Marię i Anielę.

Podporucznik artylerii Adam Leśniewski poległ 19 sierpnia 1920 roku pod Artasowem jako dowódca 2 baterii 6 Dywizjonu Artylerii Konnej. Dowództwo baterii sprawował zaledwie trzy dni. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[3][4][5].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 43 z 17 kwietnia 1919 roku, poz. 1378.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 24 z 4 marca 1919 roku, poz. 774.
  3. Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa 1934, s. 478 tu podano, że ppor. Adam Leśniewski poległ pod Działdowem.
  4. Zygmunt Mianowski, Zarys historii wojennej 6-go Dywizjonu Artylerii Konnej, Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, Warszawa 1930, s. 14, 23.
  5. „Gazeta Lwowska” Nr 194 z 26 sierpnia 1920 roku, s. 4.
  6. Dekret Naczelnika Państwa L. 11310 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 225)
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska Karski – Generałowie Polski Niepodległej, Wyd. Editions Spotkania, Warszawa 1991
  • H.P. Kosk – Generalicja polska, t. 1, Wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001, ISBN 83-87103-81-0