Aleksander Wojciechowski (trener)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego trenera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu.

Aleksander Wojciechowski (ur. 25 grudnia 1949 w Poznaniu) - polski trener wioślarstwa, który doprowadził czwórkę podwójną Adam Korol-Marek Kolbowicz-Konrad Wasielewski-Michał Jeliński do czterokrotnego mistrzostwa świata (2005, 2006, 2007, 2009) i złotego medalu olimpijskiego na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie (2008). Najlepszy trener w Polsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego w 2008.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1967 uprawiał wioślarstwo w klubie Tryton Poznań, pływał w ósemce i czwórce bez sternika. Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Następnie pracował jako trener, najpierw w Trytonie, a od 1982 w AZS AWF Poznań. Przed Igrzyskami Olimpijskimi w Barcelonie (1992) współpracował z Bogdanem Gryczukiem jako trenerem polskiej olimpijskiej kadry kobiecej. W 1997 został trenerem męskiej reprezentacji Polski. Jego pierwszym sukcesem był brązowy medal dwójki podwójnej Marek Kolbowicz-Adam Korol w mistrzostwach świata w 1998. W 2001 stworzył czwórkę podwójną Adam Korol-Marek Kolbowicz-Adam Bronikowski-Sławomir Kruszkowski, która sięgnęła po wicemistrzostwo (2002) i brązowy medal (2003) mistrzostw świata, a medal olimpijski w Atenach przegrała o 0,07 sekundy, zajmując czwarte miejsce. Po tej ostatniej przegranej stworzył kolejną osadę w czwórce podwójnej Korol-Kolbowicz-Jeliński-Wasielewski i poprowadził ją do trzech kolejnych tytułów mistrza świata (2005, 2006, 2007) oraz złotego medalu olimpijskiego w 2008. Ten ostatni sukces przyniósł mu laur trenera roku w Plebiscycie Przeglądu Sportowego oraz wybór na najlepszego trenera wioślarstwa przez Międzynarodową Federację Wioślarską. W 2009 jego osada zdobyła czwarte mistrzostwo świata.

W 2008 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]

Jest mężem byłej wioślarki Haliny Roszak i ojcem dwóch wioślarzy-olimpijczyków Michała i Adama, których również trenował. Starty synów w kadrze przyniosły mu przydomek "Tata".

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]