Aleksander Załęski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Jan Załęski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1875
Kurhan
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1947
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1899-1927
Odznaczenia
Oficer Orderu Korony (Belgia) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa

Aleksander Jan Załęski (ur. 7 lipca 1875 w Kurhanie, zm. 1 lutego 1947 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Jan Załęski urodził się 7 lipca 1875 roku w Kurhanie, w ówczesnej guberni tobolskiej, w rodzinie polskiego powstańca styczniowego zesłanego na Syberię. Kształcił się w Niemirowie na Podolu. Od 25 października 1895 roku pełnił zawodową służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1899 roku ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Odessie i jako oficer wziął udział w interwencji Rosji w Chinach. Walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. kapitan z 1911. Podpułkownik z 1914 roku jako dowódca batalionu.

W I wojnie światowej dowódca i pułku na froncie niemieckim. Walczył w operacji łódzkiej i w obronie Warszawy, na Wileńszczyźnie, pod Rygą. Pułkownik z 1916. W latach 1917-1918 zastępca dowódcy Legii Rycerskiej w I Korpusie Polskim w Rosji. Potem na polecenie Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie wstąpił do Armii gen. Antona Denikina.

W Wojsku Polskim od lutego 1919 roku, oficer łącznikowy Naczelnego Dowództwa WP z Dowództwem Okręgu Generalnego "Łódź". Dowódca 12 Pułku Strzelców Polskich w Armii gen. J. Hallera. 28 maja 1919 roku został mianowany dowódcą XII Brygady Piechoty[1]. Zweryfikowany jako pułkownik z 1 czerwca 1919. W 1921 roku ukończył kurs wyższych dowódców i do 1925 roku dowódca piechoty dywizyjnej 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu (od października 1922 roku, z powodu choroby, zastępował go płk SG Franciszek Kleeberg[2]). 1 grudnia 1924 roku awansował na generała brygady ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 31. lokatą w korpusie generałów. Z dniem 3 grudnia 1924 roku został mianowany dowódcą 29 Dywizji Piechoty w Grodnie[3]. Z dniem 31 maja 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[4]. Na emeryturze osiadł w Poznaniu[5]. W 1935 roku wystąpił publicznie w obronie honoru munduru bezczeszczonego przez niektórych wojskowych w sprawie brzeskiej. Sądzony przez Oficerski Sąd Honorowy.

We wrześniu 1939 roku zgłosił się do służby, lecz przydziału nie otrzymał. Mimo to Niemcy osadzili go w oflagu. Uwolniony z obozu Koenigstein w 1941 roku, jako gen. Olbrycht, ze względu na stan zdrowia, został wysiedlony z Poznania. Znalazł się w Warszawie. W 1945 roku zgłosił się do służby w ludowym Wojsku Polskim, przydziału nie otrzymał. Otrzymał pracę w wojsku jako pracownik cywilny. Zmarł w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim, grób nie istnieje.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2174.
  2. Żołnierz Wielkopolski Nr 24 z 11 października 1922 roku, s. 9.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 132 z 20 grudnia 1924 roku, s. 747.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 17 marca 1927 roku, s. 70.
  5. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 881.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Piotr Kosk, Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny, tom 2 M-Ż, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001, ​ISBN 83-87103-81-0​.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.