Aleksandr Batiunia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Grigorjewicz Batiunia
Александр Григорьевич Батюня
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1898
Kurgany
Data i miejsce śmierci 21 marca 1976
Rostów nad Donem
Przebieg służby
Lata służby 1916-1961
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska (1916–1917)
Red star.svg Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona (1918 – 1961)
Stanowiska dowódca 57 Armii, szef sztabu 6, 9, 38, 40 i 1 Armii Gwardii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Bohdana Chmielnickiego kl. I Order Suworowa kl. II Order Wojny Ojczyźnianej kl. I

Aleksandr Grigorjewicz Batiunia (ros. Александр Григорьевич Батюня) (ur. 2 czerwca 1898 Kurgany, zm. 21 marca 1976 Rostów nad Donem) – radziecki wojskowy, generał pułkownik, Białorusin

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Kurgany w rejonie kirowskim obwodzie mohylewskim.

W 1916 roku powołany do armii rosyjskiej. Ukończył Pskowską Szkołę Chorążych a następnie był dowódcą półkompanii w pułku grenadierów, brał udział w walkach na Froncie Zachodnim.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. W czasie wojny domowej w Rosji brał udział w walkach na Froncie Zachodnim, był kolejno dowódcą plutonu, kompanii i batalionu w pułku strzeleckim 17 Dywizji Strzeleckiej.

Po zakończeniu wojny domowej w 1921 roku ukończył wyższy kurs dowódców piechoty, a następnie był dowódcą batalionu, kompanii, pomocnikiem szefa sztabu pułku strzeleckiego, szefem oddziału sztabu 4 Dywizji Strzeleckiej w Białoruskim Okręgu Wojskowym. W listopadzie 1930 roku został szefem sztabu 4 Dywizji Strzeleckiej. W 1934 roku ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, a w maju po jej ukończeniu został szefem 1 wydziału sztabu 84 Dywizji Strzeleckiej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. W marcu 1938 roku został szefem sztabu 55 Dywizji Strzeleckiej.

W sierpniu 1938 roku został szefem sztabu 39 Dywizji Strzeleckiej w 1 Samodzielnej Armii na Dalekim Wschodzie, a w listopadzie 1938 roku został dowódcą 32 Dywizji Strzeleckiej.

W marcu 1941 roku został szefem sztabu 48 Korpusu Strzeleckiego w Odeskim Okręgu Wojskowym.

Po ataku Niemiec na ZSRR nadal dowódca korpusu, brał udział w walkach na linii rzeki Prut oraz w walkach na terenie Mołdawii.

W dniu 1 listopada 1941 roku został szefem sztabu 6 Armii powstałej na bazie dowodzonego przez niego 48 Korpusu Strzeleckiego, jako szef sztabu armii brał udział w walkach na lewym brzegu Dniepru na północny zachód od Dniepropietrowska. W kwietniu 1942 roku został zastępcą dowódcy 6 Armii i uczestniczył w kontrofensywie pod Charkowem, w czasie tych walk znalazł się w okrążeniu i dowodząc okrążonymi wojskami zdołał wyprowadzić ich część.

Od maja do czerwca 1942 roku dowodził 57 Armią, która broniła się na linii rzeki Północy Doniec i Don na południe i południowy wschód od Łozowa. Po wycofaniu 57 Armii do odwody w czerwcu 1942 roku został szefem sztabu 9 Armii, która uczestniczyła w walkach w Donbasie i na linii rzeki Don.

W grudniu 1942 roku skierowany na kurs w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, który ukończył w marcu 1943 roku.

W ukończeniu kursu został szefem sztabu 38 Armii, a następnie w kwietniu 1943 roku szefem sztabu 40 Armii. Brał udział w walkach na terenie Ukrainy. W kwietniu 1944 roku został szefem sztabu 1 Gwardyjskiej Armii i brał udział w walkach na terenie Ukrainy, Polski i Czechosłowacji.

Po zakończeniu wojny w latach 1945 – 1946 był szefem sztabu 40 Armii w Lwowskim Okręgu Wojskowym, później szefem sztabu Zachodniosyberyjskiego Okręgu Wojskowego w latach 1946 – 1947 a w latach 1947 – 1950 szef sztabu i pierwszy zastępca dowódcy tego okręgu.

W sierpniu 1951 roku został szefem 10 oddziału Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR, a potem w listopadzie 1951 roku został szefem sztabu i 1 zastępcą dowódcy Dońskiego Okręgu Wojskowego, a po jego rozwiązaniu w listopadzie 1953 roku szefem sztabu i zastępcą dowódcy Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego.

W 1961 roku przeniesiony do rezerwy, mieszkał w Rostowie nad Donem, gdzie zmarł.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 20-22. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)