Aloes zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aloes zwyczajny
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina złotogłowowate
Rodzaj aloes
Gatunek aloes zwyczajny
Nazwa systematyczna
Aloe vera (L.) Burm. f.
Fl. indica 83. 1768 1 Mar-6 Apr
Aloes w uprawie
Owoce i nasiona

Aloes zwyczajny, aloes barbadoski (Aloe vera (L.) Burm. f.) – gatunek byliny pochodzący z terenów Afryki i Azji Mniejszej.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wysokość do 80 cm, tworzy liczne odrosty.
Liście
Szarozielone, za młodu biało nakrapiane.
Kwiaty
O żółtej koronie, zebrane w wydłużone grona.

Właściwości fitochemiczne[edytuj | edytuj kod]

Soczyste liście aloesu składają się w 96% z wody. W pozostałych 4% masy stwierdzono obecność wielu składników odżywczych (14) oraz ok. 270 różnych składników o dużej aktywności biologicznej. Liście aloesu zawierają dużą ilość błonnika ok. 73% suchej masy oraz popiołu ok. 16,9%. W skład liści wchodzą również tłuszcze (ok. 2,9%). Aloes jest cennym źródłem białek, które występują w postaci łatwo przyswajalnych aminokwasów. W aloesie wykryto 18 aminokwasów z 22, które występują w żywności, w tym 7 egzogennych. Związkami wielkocząsteczkowymi, które występują w aloesie są polipeptydy, które hamują wzrost grzybów. Ważnym składnikiem aloesu są polisacharydy, które są podstawowym składnikiem tzw. substancji śluzowych żelu aloesowego[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina lecznicza[edytuj | edytuj kod]

Surowiec zielarski[3]
Alona barbadoska (Aloe barbadensis) – zagęszczony i wysuszony sok z liści o wyglądzie ciemnobrunatnej, lekko błyszczącej lub matowej masy. Surowiec powinien zawierać nie mniej niż 28,0% pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na barbaloinę. Tylko słabe dowody uzasadniają wykorzystanie aloesu w celach zdrowotnych[4]. Być może okłady z aloesu przyspieszają gojenie się poparzeń I i II stopnia oraz odmrożeń, pomagają w niektórych chorobach skóry (np. łuszczycy), natomiast stosowany doustnie obniża poziom glukozy i lipidów we krwi u pacjentów z cukrzycą i zespołem metabolicznym[5]. Aloes ma silne działanie przeczyszczające[6].
Według niektórych źródeł należy unikać długotrwałego zażywania ze względu na ryzyko zapalenia nerek oraz prawdopodobnego działania kancerogennego[5].
Przeciwwskazania: nadwrażliwość na składniki leku oraz karmienie piersią[5].

Roślina kosmetyczna[edytuj | edytuj kod]

Aloes zwyczajny wykorzystywany jest powszechnie w przemyśle kosmetologicznym. Zawarty jest przede wszystkim w preparatach do leczenia skóry trądzikowej oraz do pielęgnacji wszystkich typów włosów (likwiduje łupież, wzmacnia włosy oraz przeciwdziała ich wypadaniu). Działa również jako naturalny antyperspirant. Wspomaga gojenie się różnych zmian skórnych. Aloes wnika w głąb skóry wraz z innymi substancjami czynnymi zawartymi w kosmetykach. Używa się go do produkcji balsamów kremów oraz szamponów do włosów[2].

Roślina ozdobna[edytuj | edytuj kod]

W krajach o zimniejszym klimacie jest uprawiany jako roślina doniczkowa.

Inne zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Balsamowanie zwłok
W czasach biblijnych, Żydzi używali olejku aloesowego do balsamowania zwłok[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-11].
  2. a b Cieślik,E. Turcza,K.(2015). Właściwości prozdrowotne aloesu zwyczajnego Aloe vera (L.) Webb. (Aloe barbadensis Mill), Postępy Fitoterapii (16)2.117-124.
  3. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-4.
  4. Aloe Vera | NCCIH, NCCIH [dostęp 2017-02-08] (ang.).
  5. a b c Sarah E. Edwards i inni, Phytopharmacy: An Evidence-Based Guide to Herbal Medicinal Products, John Wiley & Sons, 17 lutego 2015, ISBN 978-1-118-54355-9 [dostęp 2017-02-08] (ang.).
  6. Volker Schulz i inni, Rational Phytotherapy: A Reference Guide for Physicians and Pharmacists, Springer Science & Business Media, 9 marca 2013, ISBN 978-3-662-09666-6 [dostęp 2017-02-08] (ang.).
  7. Zofia Włodarczyk: Rośliny biblijne. Leksykon. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2011. ISBN 978-83-89648-98-3.