Altötting

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Altötting
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Bawaria
Rejencja Rejencja Górna Bawaria
Powiat Powiat Altötting
Kod statystyczny 09 1 71 111
Powierzchnia 23,38 km²
Wysokość 403 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2011)
• liczba ludności
• gęstość

12 612
539 os./km²
Nr kierunkowy 08671
Kod pocztowy 84503
Tablice rejestracyjne
Położenie na mapie Bawarii
Mapa lokalizacyjna Bawarii
Altötting
Altötting
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Altötting
Altötting
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Altötting
Altötting
Ziemia 48°14′N 12°41′E/48,233333 12,683333
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Altöttingmiasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Südostoberbayern, siedziba powiatu Altötting. Od 1489 jest miejscem pielgrzymkowym.

Historia[edytuj]

Pierwsze ślady osadnictwa człowieka na tych terenach pochodzą z późnej epoki brązu – znaleziono pozostałości po kulturze pól popielnicowych. Pierwsza pisemna wzmianka o mieście, jako villa publica pochodzi z roku 748, pod nazwą Autingas, gdy miejscowość była pod władzą książęcej dynastii bawarskiej Agilolfingów. W roku 876/877 pan miasta – król Karloman założył przy nim klasztor. Karloman zmarł i został pochowany w Altötting. Następnie Altötting był w rękach Wittelsbachów.

W roku 1489 zgodnie z legendą wydarzyły się dwa przywrócenia do życia. Zabytkowa kaplica, w której znajduje się posąg Matki Bożej z Altötting (Czarnej Madonny) została zbudowana ok. 700 roku, natomiast posąg pochodzi z roku 1330. W ołtarzu głównym w kaplicy znajdują się srebrne urny z sercami książąt bawarskich, biskupów oraz sześciu królów Bawarii.

Zabytki i inne obiekty[edytuj]

Polityka[edytuj]

Burmistrzem miasta jest Herbert Hofauer z FW, rada miasta składa się z 24 osób.

CSU SPD FW REP Razem
2008[1] 12 3 8 1 24
2002[2] 12 2 9 1 24

Współpraca[edytuj]

Miejscowości partnerskie:

Osoby urodzone w Altötting[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Gnadenkapelle oraz Kościół pw. św. Magdaleny (St. Magdalena)

Przypisy

Bibliografia[edytuj]