Amfiteatr w Weronie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Amfiteatr w Weronie
Arena
Ilustracja
Arena w 2018 roku
Państwo  Włochy
Miejscowość Werona
Typ budynku amfiteatr
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Amfiteatr w Weronie Arena
Amfiteatr w Weronie
Arena
Ziemia45°26′20″N 10°59′40″E/45,438889 10,994444
Strona internetowa

Amfiteatr w Weronie, popularnie zwany Areną – starożytny rzymski amfiteatr znajdujący się we włoskiej Weronie, trzeci co do wielkości po Koloseum i amfiteatrze w Kapui[1].

Budowla została wzniesiona w I wieku n.e. Początkowo leżała na zewnątrz murów miejskich, w obręb których została włączona dopiero w III wieku[2]. Na arenie amfiteatru odbywały się walki gladiatorów oraz walki z dzikimi zwierzętami[2]. Szacuje się, że widownia mogła pomieścić w starożytności do 30 tysięcy osób[3].

Zewnętrzne wymiary wzniesionej na planie elipsy budowli wynoszą 138,77×109,52 m, arena ma natomiast wymiary 73,68×44,43 m[2]. Do wnętrza można było dostać się przez 64 oddzielne wejścia[1]. Struktura nośna wykonana została z betonu i kamieni, natomiast zewnętrzną stronę murów wyłożono cegłą i miejscowym różowawym wapieniem. Do czasów współczesnych z amfiteatru zachowały się dwie kondygnacje wyłożonych tym „werońskim” kamieniem arkad[2], z 44 rzędami kamiennych siedzeń[1]. Trzykondygnacyjny pierścień muru zewnętrznego zawalił się podczas trzęsienia ziemi w 1117 r. i do dziś zachował się wyłącznie jego niewielki fragment, zwany „skrzydłem” (ala)[1][2]. Podobnie jak wiele innych budowli rzymskich, amfiteatr był po upadku cesarstwa traktowany jako źródło budulca[1], już w okresie renesansu podjęto jednak pierwsze starania o zabezpieczenie i konserwację zabytku[2].

W 1913 roku, dla uczczenia setnej rocznicy urodzin Giuseppe Verdiego, w amfiteatrze wystawiona została Aida[1][3]. Odtąd aż do dziś budowla pełni funkcję stałej sceny dla rozmaitych koncertów[1][2][3]. Współcześnie na widowni może zmieścić się 15 tysięcy osób[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Lara Dunston, Shona Main & Terry Carter: Verona & Lake Garda. Bath: Footprint Handbooks, 2012, s. 21. ISBN 978-1-908206-55-8.
  2. a b c d e f g Werona. Historia i arcydzieła. Firenze: Bonechi Edizioni "Il Turismo", 1998, s. 14-18. ISBN 88-7204-244-5.
  3. a b c Anthem Guide to the Opera, Concert Halls and Classical Music Venues of Europe. London: Anthem Press, 2009, s. 304. ISBN 978-1-84331-272-7.