Przejdź do zawartości

An-10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
An-10
Ilustracja
Antonow An-10
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Producent

Antonow, Woroneskie Zakłady Lotnicze

Typ

samolot pasażerski i transportowy

Konstrukcja

górnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie

Załoga

8

Historia
Data oblotu

7 marca 1957[1]

Lata produkcji

19591960

Wycofanie ze służby

1973

Dane techniczne
Napęd

4 silniki turbośmigłowe Iwczenko AI-20K

Moc

4 × 3075 kW (4000 KM)

Wymiary
Rozpiętość

38,00 m

Długość

34,00 m

Wysokość

9,80 m

Powierzchnia nośna

121,78 m²

Masa
Własna

29 800 kg

Startowa

55 100 kg

Osiągi
Prędkość maks.

725 km/h

Prędkość przelotowa

660 km/h

Zasięg

4 000 km (maksymalny)
1 200 km (z pełnym obciążeniem)

Dane operacyjne
Liczba miejsc
85 – 132 (w zależności od wersji)
Użytkownicy
 ZSRR
Rzuty
Rzuty samolotu

An-10 (ros. Aн-10) „Ukraina” – radziecki czterosilnikowy turbośmigłowy samolot pasażerski i transportowy.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

An-10 został zaprojektowany z myślą o lotnictwie cywilnym, jako samolot o dużej pojemności, mogący korzystać z małych lotnisk o nieutwardzonych pasach startowych[1]. Zakładano jednak możliwość wykorzystania wojskowego poprzez wymianę części ogonowej kadłuba. Prototyp nazwany „Ukraina” został oblatany 7 marca 1957 roku. Problemy ze statecznością spowodowały konieczność przeprojektowania usterzenia i opóźniły wejście samolotu do służby[1]. Pierwsze egzemplarze seryjne trafiły do Aerofłotu w roku 1959)[1]. Był pierwszym radzieckim turbośmigłowym samolotem pasażerskim[1].

W 1958 zaprezentowano wersję An-10A, która zabierała na pokład 100 pasażerów. Do zawieszenia produkcji w 1960 zbudowano ogółem 112 egzemplarzy An-10 w różnych wersjach.

Wersje

[edytuj | edytuj kod]
  • An-10 – podstawowa wersja, produkowana od 1959, 85 miejsc pasażerskich
  • An-10A – wersja ze 100 miejscami dla pasażerów
  • An-10KP – wersja powietrznego stanowiska dowodzenia
  • An-10B – wersja ze 132 miejscami dla pasażerów
  • An-10AS – wersja transportowa
  • An-10W – projekt wersji dla 174 (na odcinku 1600 km) lub 128 (3000 km) pasażerów
  • An-10TS – wersja wojskowa

Użytkownicy

[edytuj | edytuj kod]

Jedyną linią lotniczą, która używała An-10, był Aeroflot.

Eksploatacja

[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po wejściu do eksploatacji, 16 listopada 1959 roku i 26 lutego 1960 roku doszło do dwóch katastrof spowodowanych oblodzeniem i słabą statecznością samolotu, w których zginęło po 40 osób[1].

Po kilkunastu latach eksploatacji samoloty zaczęły zdradzać objawy zmęczenia materiału, które doprowadziło do dwóch katastrof 31 maja 1971 roku (65 ofiar) i 18 maja 1972 roku (122 ofiary)[1]. Na skutek tego, 27 sierpnia 1973 roku ten typ samolotu został wycofany z użycia[1]. Ogółem w wypadkach utracono 14 samolotów, przy czym zginęło 373 ludzi[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f g h i Marcin Sigmund. Nie tylko Boeing 737max: ukryte błędy c.d. „Skrzydlata Polska”. Nr 8(2478)/2019, s. 22-230, sierpień 2019. Warszawa: Agencja Lotnicza Altair. ISSN 0137-866X.