Anna Popowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anna Popowicz
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1948
Warszawa
Zawód, zajęcie polityk, prawniczka
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Anna Popowicz (ur. 2 stycznia 1948 w Warszawie) – polska prawniczka i polityk, radca prawny, pełnomocnik w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego, wiceminister kultury w rządzie Jerzego Buzka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1970 ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1976 po odbytej aplikacji uzyskała uprawnienia radcy prawnego, następnie do 1991 pracowała w biurze projektów War-Cent w Warszawie, a także w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, w SGPiS, Spółdzielni Niewidomych Metal i Okręgowej Izbie Lekarskiej w Warszawie.

Od 1980 do 1991 należała do NSZZ „Solidarność”. W 1981 wchodziła w skład ogólnopolskiej i regionalnej komisji branżowej biur projektowych związku. W latach 80. udzielała we własnym mieszkaniu porad prawnych osobom represjonowanym z przyczyn politycznych, doradzała także samorządom pracowniczym (w tym radom pracowniczym FSO i Polcoloru). Od 1987 do 1991 zajmowała stanowisko sekretarza Krajowej Rady Radców Prawnych, opracowała pierwszy Kodeks Etyki Radcy Prawnego.

W okresie 1989–1991 zasiadała w zespołach orzekających Społecznej Komisji Pojednawczej przy ministrze pracy i polityki socjalnej. W kwietniu 1991 została pełnomocnikiem rządu do spraw kobiet i rodziny, pełniła tę funkcję do marca 1992. Następnie do 1995 wraz z mężem, ministrem pełnomocnym w przedstawicielstwie Polski przy Unii Europejskiej, przebywała w Brukseli.

Po powrocie do kraju została radcą prawnym w VI Narodowym Funduszu Inwestycyjnym Magna Polonia., następnie w firmie zarządzającej tym funduszem oraz w Polskich Liniach Lotniczych S.A. W latach 1992–1998 była członkiem Rady Zarządzającej Polskiego Komitetu UNICEF oraz przewodniczącą Polskiego Komitetu Nagrody „Kobieta Europy”.

W latach 1992–1994 należała do Kongresu Liberalno-Demokratycznego, po połączeniu została członkiem Unii Wolności, z rekomendacji której została w 1999 wiceministrem kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka oraz członkiem Rady Nadzorczej TVP (podała się do dymisji w 2003, protestując przeciwko pozostawieniu na stanowisku szefa TVP Roberta Kwiatkowskiego).

W wyborach w 1993 bez powodzenia ubiegała się o mandat poselski z ramienia KLD w województwie częstochowskim. W wyborach w 1997 kandydowała na senatora w województwie piotrkowskim, a w 2001 ubiegała się o mandat posła z warszawskiej listy UW, w obu przypadkach bezskutecznie. Od 2002 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej tej partii, koordynowała działalność Forum Kobiet Unii Wolności. Od 2005 weszła w skład władz krajowych Partii Demokratycznej – demokraci.pl, wycofała się jednak z aktywnej polityki i nie kandydowała w kolejnych wyborach.

Pracuje jako radca prawny. Mężatka, ma syna Kamila.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]