Arnor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Arnor (sin. Królewski kraj) – fikcyjne państwo ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Zostało założone w 3320 roku Drugiej Ery, po zatopieniu Númenoru, przez Elendila. Było starszym państwem Dúnedainów (powstało wcześniej, niż młodszy Gondor). Po śmierci Elendila królem Arnoru został jego syn, Isildur. W 2 roku Trzeciej Ery, gdy w bitwie na polach Gladden zginął Isildur wraz z trzema starszymi synami, tytuł królewski odziedziczył jego najmłodszy syn, Valandil. Odtąd panowała tu dynastia nazywana Linią Północną lub Linią Isildura.

Information icon.svg Osobny artykuł: Królowie Arnoru.

Za czasów największego rozkwitu granice Arnoru obejmowały cały obszar między rzekami Gwathló, Bruinen i Lhûn. Jego pierwszą stolicą było Annúminas.

W 861 roku Trzeciej Ery, po śmierci króla Eärendura, Arnor został podzielony w wyniku wojny domowej stoczonej między synami Eärendura na królestwa: Arthedainu (którego władca nadal tytułował się królem Arnoru i rządził z Fornostu), Cardolanu i Rhudauru. W 1349 roku Arthedain, wobec postępującego schyłku Cardolanu i Rhudauru, ogłosił zwierzchność nad dziedzictwem przodków Eärendura. Był odtąd nazywany także Arnorem.

W 1974 roku wszystkie trzy królestwa pokonane zostały przez Czarnoksiężnika z Angmaru, późniejszego wodza Nazgûli, zaś potomkowie króla Arvedui stali się wodzami Strażników – Dúnedainów z północy. Dopiero Aragorn II odtworzył Arnor w Czwartej Erze jako król zarówno Arnoru, jak i Gondoru.

Miasta w Północnym Królestwie:

Arnor zwany był także Północnym Królestwem lub Krajem Króla.