Arrigo Boito

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arrigo Boito
Ilustracja
Imię i nazwisko Enrico Giuseppe Giovanni Boito
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1842
Padwa
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 1918
Mediolan
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki muzyka
Epoka romantyzm
Ważne dzieła

opera Mefistofeles

Arrigo Boito, właśc. Enrico Giuseppe Giovanni Boito (ur. 24 lutego 1842 w Padwie, zm. 10 czerwca 1918 w Mediolanie) − włoski poeta, kompozytor i librecista, syn włoskiego malarza miniaturzysty i polskiej hrabianki Józefiny Radolińskiej h. Leszczyc[1].

Jako poeta był głównym reprezentantem modernizującego ugrupowania „Scapigliatura” (Rozczochrani), autorem jego programowych wierszy i poematów („Dwoistość”).

Przypisuje mu się anonimowe przekłady na włoski „Pana Tadeusza” i fragmentów „DziadówA. Mickiewicza.

Autor dwóch oper (Mefistofeles i Neron) oraz librett m.in. dla A. Ponchiellego i G. Verdiego.

Największym jego dziełem była opera Mefistofeles, oparta na Fauscie Goethego. Napisał też operę Neron, jednak do historii przeszedł głównie jako autor libretta do Otella i Falstaffa Giuseppe Verdiego i, choć w nieco mniejszym stopniu, Giocondy Amilcare Ponchiellego i innych.

Studia, w zakresie teorii muzyki, gry na skrzypcach i fortepianie odbył w mediolańskim konserwatorium. Z tego okresu pochodzą kompozycje, jakie Boito pisał wspólnie z F. Facciem. Po studiach nawiązał kontakt z takimi twórcami, jak: Victor Hugo, Hector Berlioz, Gioacchino Rossini, a przede wszystkim Giuseppe Verdi.

Mając polskie korzenie, artysta odwiedzał kilkakrotnie ojczyznę swojej matki. W roku 1862 przebywał w Wielkopolsce, w majątku swojej przyrodniej siostry − Tekli Karśnickiej. Podróże te zaowocowały polskimi motywami w kompozycjach Boito.

Arrigo Boito to także uczestnik walk, po stronie Garibaldiego, krytyk muzyczny (m.in. Gazzetta musicale di Milano czy Perseveranza), doktor honoris causa uniwersytetu w Cambridge, senator Królestwa Włoch, dyrektor konserwatorium muzycznego w Parmie oraz poeta, pisarz i tłumacz, a także miłośnik dzieł Ryszarda Wagnera. Krytyką włoskiego stylu operowego naraził się środowisku z Verdim na czele. Do ich pojednania doszło w roku 1873.

Arrigo Boito zmarł w Mediolanie w roku 1918.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Swolkień, Arrigo Boito. Poeta i muzyk, Warszawa. PIW, 1988, s. 12.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Arrigo Boito (ang.) w AllMusic
  • Arrigo Boito (1842 - 1918) (ang.). classical.net. [dostęp 2015-08-12].
  • Kolekcja „La Scala” nr 68 Mefistofeles, Oxford Educational Sp. z o.o., Polskie Media Amer.Com S.A., 2008, ​ISBN 978-83-252-0318-4​.
  • Wielka Encyklopedia Świata, t. 2 str. 138, Oxford Educational Sp. z o.o., Polskie Media Amer.Com S.A., 2003, ​ISBN 83-7325-542-7​.
  • Henryk Swolkień, Arrigo Boito. Poeta i muzyk, Warszawa, PIW, 1988.