Biesowice (wieś w województwie pomorskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Biesowice
wieś
Ilustracja
Elektrownia w Biesowicach
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat słupski
Gmina Kępice
Liczba ludności (2006) 950
Strefa numeracyjna 59
Tablice rejestracyjne GSL
SIMC 0744953
Położenie na mapie gminy Kępice
Mapa konturowa gminy Kępice, w centrum znajduje się punkt z opisem „Biesowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Biesowice”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Biesowice”
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa konturowa powiatu słupskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Biesowice”
Ziemia54°11′39″N 16°52′34″E/54,194167 16,876111

Biesowice (kaszb. Biésojce, niem. Beßwitz) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Kępice.

W miejscowości znajduje się przystanek kolejowy Biesowice.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość po raz pierwszy została wspomniana oficjalnie jako odwieczne lenno rodziny von Zitzewitz w 1480 r. W XIX w. majątek Biesowice wraz z należącymi do niego folwarkami i wielkimi lasami nad Wieprzą i Studnicą zajmował powierzchnię 15 tys. mórg magdeburskich (1 morga magdeburska = 2553,22 m²). Podczas wojny trzydziestoletniej Biesowice zostały mocno doświadczone i w 1655 r. było tam jeszcze tylko 16 chłopów. Jednak w 1784 r. było znowu 17 gospodarstw chłopskich, działała kuźnia i karczma. W skład majątku wchodziła założona w 1863 r. huta szkła taflowego, młyn, tartak, cegielnia i wapiennik. Po wprowadzeniu pruskiego podziału terytorialnego w 1815 r. Biesowice znalazły się w granicach powiatu Schlawe i. Pom. prowincji Pomorze, ale w wyniku zmiany granic w 1878 r. trafiły do powiatu Rummelsburg i. Pom. Biesowicki kościół został konsekrowany w 1891 r. W 1897 r. w pobliżu Biesowic rozpoczyna działalność elektrownia, która przekształca się później w elektrownię wodną (patrz: następny rozdział). W 1919 r. wieś Biesowice ma 156, a majątek 464 mieszkańców. W 1939 r. doliczono się 465 mieszkańców.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się zabytkowy pałac, wybudowany w połowie XIX wieku, przebudowany w stylu neogotyckim w latach 1922–1923[1]. Ochronie jako zabytek podlegają również: dawna plebania z przełomu XIX i XX wieku oraz kościół św. Andrzeja Boboli z 1891 roku[2].

Związani z miejscowością[edytuj | edytuj kod]

Do najbardziej znanych przedstawicieli rodziny władającej majątkiem należeli opat klasztoru w Huysburgu – Nicolaus von Zitzewitz, ur. w majątku Biesowice w 1634 r., Ernst von Zitzewitz – pruski pułkownik i polityk, zm. 15.08.1899 w majątku oraz Franz von Zitzewitz – major regimentu dragonów w latach 1825-42.

Elektrownia wodna[edytuj | edytuj kod]

Elektrownia "Biesowice" została uruchomiona w 1905 roku i jest najstarszą na Wieprzy. Pracowała początkowo tylko dwa lata – po jej uruchomieniu została rozmyta zapora ziemna w czasie przejścia katastrofalnej fali powodziowej. Wkrótce podjęto się odbudowy zapory, tym razem o konstrukcji ziemno-betonowej i długości 120 m. Elektrownia wznowiła pracę już w 1908 roku. Ekspolatowana była nieprzerwanie do roku 1945, kiedy to zdemontowano turbiny i wywieziono je do ZSRR. Ponowne wyposażenie i uruchomienie elektrowni miało miejsce w 1954 roku. W 1985 roku zwiększono moc elektrowni o 41 kW instalując turbinę rurową (budynek Biesowice II). Elektrownia pracuje do dziś i jest jedną z czterech elektrowni wodnych na Wieprzy eksploatowanych przez spółkę "Energa Elektrownie Wodne Słupsk".

Elektrownia jest udostępniona do zwiedzania (poniedziałek-sobota: 10:00-15:00 lub po wcześniejszym uzgodnieniu).

Dane techniczne

  1. średni przepływ: 8,3 m3/s
  2. moc instalowana: 503 kW
  3. spad: 5,1 m
  4. ilość turbozespołów: 4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Dolhan: Biesowice (pol.). polskiezabytki.pl, 2011. [dostęp 2016-04-04].
  2. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa pomorskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 82. [dostęp 16 stycznia 2016].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]