Biesowice (wieś w województwie pomorskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Biesowice
Elektrownia w Biesowicach
Elektrownia w Biesowicach
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat słupski
Gmina Kępice
Liczba ludności (2006) 950
Strefa numeracyjna 59
Tablice rejestracyjne GSL
SIMC 0744953
Położenie na mapie gminy Kępice
Mapa lokalizacyjna gminy Kępice
Biesowice
Biesowice
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu słupskiego
Biesowice
Biesowice
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Biesowice
Biesowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Biesowice
Biesowice
Ziemia54°11′39″N 16°52′34″E/54,194167 16,876111

Biesowice (kaszb. Biésojce, niem. Beßwitz) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Kępice.

W miejscowości znajduje się przystanek kolejowy Biesowice.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość po raz pierwszy została wspomniana oficjalnie jako odwieczne lenno rodziny von Zitzewitz w 1480 r. W XIX w. majątek Biesowice wraz z należącymi do niego folwarkami i wielkimi lasami nad Wieprzą i Studnicą zajmował powierzchnię 15 tys. mórg magdeburskich (1 morga magdeburska = 2553,22 m²). Podczas wojny trzydziestoletniej Biesowice zostały mocno doświadczone i w 1655 r. było tam jeszcze tylko 16 chłopów. Jednak w 1784 r. było znowu 17 gospodarstw chłopskich, działała kuźnia i karczma. W skład majątku wchodziła założona w 1863 r. huta szkła taflowego, młyn, tartak, cegielnia i wapiennik. Po wprowadzeniu pruskiego podziału terytorialnego w 1815 r. Biesowice znalazły się w granicach powiatu Schlawe i. Pom. prowincji Pomorze, ale w wyniku zmiany granic w 1878 r. trafiły do powiatu Rummelsburg i. Pom. Biesowicki kościół został konsekrowany w 1891 r. W 1897 r. w pobliżu Biesowic rozpoczyna działalność elektrownia, która przekształca się później w elektrownię wodną (patrz: następny rozdział). W 1919 r. wieś Biesowice ma 156, a majątek 464 mieszkańców. W 1939 r. doliczono się 465 mieszkańców.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się zabytkowy pałac, wybudowany w połowie XIX wieku, przebudowany w stylu neogotyckim w latach 1922–1923[1]. Ochronie jako zabytek podlegają również: dawna plebania z przełomu XIX i XX wieku oraz kościół św. Andrzeja Boboli z 1891 roku[2].

Związani z miejscowością[edytuj | edytuj kod]

Do najbardziej znanych przedstawicieli rodziny władającej majątkiem należeli opat klasztoru w Huysburgu – Nicolaus von Zitzewitz, ur. w majątku Biesowice w 1634 r., Ernst von Zitzewitz – pruski pułkownik i polityk, zm. 15.08.1899 w majątku oraz Franz von Zitzewitz – major regimentu dragonów w latach 1825-42.

Elektrownia wodna[edytuj | edytuj kod]

Elektrownia "Biesowice" została uruchomiona w 1905 roku i jest najstarszą na Wieprzy. Pracowała początkowo tylko dwa lata – po jej uruchomieniu została rozmyta zapora ziemna w czasie przejścia katastrofalnej fali powodziowej. Wkrótce podjęto się odbudowy zapory, tym razem o konstrukcji ziemno-betonowej i długości 120 m. Elektrownia wznowiła pracę już w 1908 roku. Ekspolatowana była nieprzerwanie do roku 1945, kiedy to zdemontowano turbiny i wywieziono je do ZSRR. Ponowne wyposażenie i uruchomienie elektrowni miało miejsce w 1954 roku. W 1985 roku zwiększono moc elektrowni o 41 kW instalując turbinę rurową (budynek Biesowice II). Elektrownia pracuje do dziś i jest jedną z czterech elektrowni wodnych na Wieprzy eksploatowanych przez spółkę "Energa Elektrownie Wodne Słupsk".

Elektrownia jest udostępniona do zwiedzania (poniedziałek-sobota: 10:00-15:00 lub po wcześniejszym uzgodnieniu).

Dane techniczne

  1. średni przepływ: 8,3 m3/s
  2. moc instalowana: 503 kW
  3. spad: 5,1 m
  4. ilość turbozespołów: 4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mariusz Dolhan: Biesowice (pol.). polskiezabytki.pl, 2011. [dostęp 2016-04-04].
  2. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa pomorskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 16 stycznia 2016]. s. 82.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]